Wiem, że w tej spokojnej chwili było wiele modlitw dziękczynnych. Zatrzymajmy się także, aby złożyć hołd tym, którzy nas poprzedzili, czy to za zwycięstwo, czy za porażkę – mówiłem do mikrofonu, mając gorącą nadzieję na pokój na świecie. Spojrzałam na Jenksa i wzięłam głęboki oddech. Teraz stój. Dziesięć, dziewięć, osiem, siedem, sześć, pięć, cztery, trzy, dwa, jeden. Ocena! 2315 Czas letni wschodni, 3 sierpnia 1958. Dla Stanów Zjednoczonych i Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych – Biegun Północny!
(I know there were many prayers of thanks offered up at that quiet moment. Let us pause also in tribute to those who have preceded us, whether to victory or failure, I spoke into the microphone, and in our earnest hope for world peace. I glanced at Jenks and took a deep breath. Now stand by. Ten, nine, eight, seven, six, five, four, three, two, one. Mark! 2315 Eastern Daylight Savings Time,August 3, 1958. For the U.S. A. and the U.S.Navy-the North Pole!)
Fragment odzwierciedla moment o ogromnym znaczeniu podczas przełomowego wydarzenia w historii marynarki wojennej. Gdy zbliża się odliczanie do kluczowego momentu, mówca wyraża zbiorową wdzięczność za podjęte w przeszłości wysiłki, zarówno udane, jak i nie. Nacisk położony jest na znaczenie pamiętania o tych, którzy przyczynili się do tej podróży, podkreślając poczucie jedności i wspólnego celu w dążeniu do pokoju na świecie.
Gdy mówca przygotowuje się do ogłoszenia kluczowego momentu, w powietrzu wyczuwalne jest napięcie i podekscytowanie. Odliczanie to nie tylko proces mechaniczny; symbolizuje kulminację ciężkiej pracy i aspiracji. Wzmianka o biegunie północnym stanowi historyczne osiągnięcie Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych, zamykające istotny rozdział w ludzkich poszukiwaniach i ambicjach.
