Chciałem poślubić Wood. Chciałem przeżuć jakieś dwa - cztery, czołgaj się do drzewa, wsunąć wiąz do mojej aorty, aby każdy rytm każdej sekundy był wielkim walcem z szczęściem.
(I wanted to marry wood. I wanted to chew down some two–by–fours, crawl inside a tree, slide elm into my aorta so that every beat of every second was a grand waltz with luck.)
Powieść Aimee Bender „Niewidzialny znak mojego własnego” bada głęboką tęsknotę bohatera za połączenie i transformację poprzez niezwykłą obsesję na punkcie drewna. Cytat odzwierciedla to pragnienie w żywy i metaforyczny sposób, ponieważ postać wyobraża sobie zanurzenie się w świecie przyrody, podkreślając tęsknotę za intymnością z naturą i chęć doświadczenia życia w nowy, głęboki sposób.
Ta metafora chęci poślubienia drewna symbolizuje tęsknotę za stabilnością, wzrostem i organicznym pięknem w życiu. Żucie dwóch na cztery i czołganie się do drzewa ilustruje chęć włączenia naturalnych elementów do jej istoty, przedstawienia wielkiej, kapryśnej wizji egzystencji, w której szczęście tańczy w harmonii z rytmem życia.
