Pod wieloma względami kompletność biografii, osiągnięcie jej profesjonalizacji jest ironiczną fikcją, ponieważ żadnego życia nie da się poznać w całości i nie chcielibyśmy znać wszystkich faktów na temat jednostki. Podobnie żadne życie nie jest prowadzone według proporcji estetycznych. Fabuła biografii jest powierzchownie oparta na narodzinach, życiu i śmierci bohatera; charakter, w wizji autora. Obydwa są w równym stopniu wytworami biografa, co powieściopisarza. Zadowalamy się autoryzowanymi fikcjami.
(In many ways, the completeness of biography, the achievement of its professionalization, is an ironic fiction, since no life can ever be known completely, nor would we want to know every fact about an individual. Similarly, no life is ever lived according to aesthetic proportions. The plot of a biography is superficially based on the birth, life, and death of the subject; character, in the vision of the author. Both are as much creations of the biographer, as they are of a novelist. We content ourselves with authorized fictions.)
Cytat ten wymownie podkreśla nieodłączne ograniczenia i subiektywny charakter pisarstwa biograficznego. Podważa pogląd, że biografie mogą w pełni opisywać życie danej osoby, zakładając zamiast tego, że są to w najlepszym przypadku starannie skonstruowane narracje ukształtowane na podstawie punktu widzenia i wyborów autora. Pomysł, że biografia jest „ironiczną fikcją”, uwypukla paradoks: nawet jeśli gatunek ten dąży do dokładności, nieuchronnie opiera się na selektywnym opowiadaniu historii, interpretacji, a czasem upiększaniu. Porównanie biografii do powieści podkreśla, że oba są przedsięwzięciami twórczymi, łączącymi fakty z pomysłową rekonstrukcją, aby stworzyć spójną i przekonującą narrację. Oznacza to również, że życiu jednostki brakuje schludnej symetrii – nie ma estetycznej doskonałości w tym, jak toczy się życie – i że próby narzucania takich ideałów mogą zniekształcić prawdę. Uznanie, że zarówno biograf, jak i powieściopisarz tworzą „autoryzowane fikcje”, zachęca nas do ponownego rozważenia naszych założeń dotyczących autentyczności opowiadania historii. Przypomina nam, że wszystkie relacje są z natury częściowe, konstruowane z perspektywy autora i filtrowane przez nasze pragnienie znaczenia i spójności. Taka perspektywa zachęca do zniuansowanej oceny dzieł biograficznych, uznania ich artyzmu i podmiotowości, przy jednoczesnym zachowaniu świadomości ich ograniczeń. Podkreśla także znaczenie krytycznego zaangażowania się w narracje biograficzne i zrozumienia, że są one konstruktami interpretacyjnymi zakorzenionymi zarówno w pamięci faktów, jak i twórczej ekspresji.
