Cytat z „żebraka” Naguiba Mahfouza wyraża głębokie poczucie rozpaczy i tęsknotę za wyjaśnieniem wśród chaosu. Mówca czuje się przytłoczony, chcąc uciec przed otaczającymi ich emocjonalnymi i fizycznymi zamieszkami. Ten sentyment oddaje moment, w którym cała nadzieja wydaje się zagubiona, a pragnienie zrozumienia staje się migotaniem światła w ciemności.