Najbardziej okrutną rzeczą, jaką możesz zrobić osobie, która żyje w panice, jest zaoferowanie mu lub jej nadziei, która okazuje się fałszywa. Kiedy awaria przychodzi jej nie do zniesienia.
(The cruelest thing you can do to a person who's living in panic is to offer him or her hope that turns out false. When the crash comes its intolerable.)
Cytat „The Bourne Supremacy” Roberta Ludluma podkreśla niszczycielski wpływ fałszywej nadziei na osoby doświadczające paniki. Oferowanie komuś błysku nadziei, jednocześnie wiedząc, że może się nie zmaterializować, może prowadzić do głębszego poczucia rozpaczy, gdy pojawia się rzeczywistość. To podkreśla kruchość stanu emocjonalnego człowieka i znaczącą odpowiedzialność, która związana jest z obietnicą lub zapewnienie zapewnienia.
Ludlum podkreśla okrucieństwo związane z podniesieniem czyichś oczekiwań tylko po to, by je zawieść, szczególnie w najbardziej wrażliwych momentach. Następstwa takiego rozczarowania są przedstawiane jako nie do zniesienia, co sugeruje, że może on spotęgować istniejące lęki i cierpienie. Ogólnie rzecz biorąc, wiadomość służy jako ostrożne przypomnienie o wadze naszych słów i strasznych konsekwencji błędnego optymizmu.
