Wysiłek zidentyfikowania wroga jako pojedynczej w formie jest odwrotną namiotą, która bezkrytycznie naśladuje strategię ciemiężcy zamiast oferować inny zestaw terminów.
(The effort to identify the enemy as singular in form is a reverse-discourse that uncritically mimics the strategy of the oppressor instead of offering a different set of terms.)
W „kłopotach związanych z płcią” Judith Butler jest argument, który próbuje zdefiniować wroga jako osobę osobliwą, odzwierciedlają szkodliwą narrację. Takie podejście przypadkowo replikuje taktykę ciemiężcy, zamiast tworzyć nowe ramy w celu zrozumienia ucisku i tożsamości. Taka strategia ogranicza złożoność doświadczeń i wieloaspektową naturę walk z różnymi formami dominacji.
Prostym kategoryzując wroga, ryzykujemy wzmocnienie podziałów binarnych, które pomijają przecięcie płci, rasy i klasy. Butler opowiada się za bardziej dopracowanym dyskursem, który rozpoznaje różnorodność w walkach, umożliwiając bogatszy dialog, który wykracza poza uproszczone narracje narzucone przez osoby rządzące. Ta zmiana jest niezbędna do wspierania prawdziwego dyskursu feministycznego, który może skutecznie zaradzić złożoności tożsamości i wywrotu.