Kiedy będę potrzebował jakiejś bestii, żeby mi powiedziała, jak mam na imię, z radością sam siebie zapytam. Cicho! Sam pomysł, żeby powiedzieć facetowi jego własny pseudonim!
(When I need somebeast to tell me m'name I'll jolly well ask m'self. Pish tush! The very idea, tellin' a chap his own moniker!)
W „The Legend of Luke” Briana Jacquesa postać wyraża silne poczucie samodzielności i niezależności. Cytat podkreśla odmowę przyjęcia pomocy lub wskazówek od innych dotyczących jego tożsamości. Użycie wyrażeń takich jak „wesoło, zapytaj sam siebie” i „pyszny tush” wyraża kapryśną, ale zdecydowaną postawę, wskazując, że jest dumny z tego, że zna siebie bez potrzeby zewnętrznej weryfikacji.
Ta deklaracja ukazuje głębszy wątek samopoznania w tej historii. Figlarne odrzucenie przez bohatera pomysłu, aby inni definiowali jego imię, odzwierciedla szersze przesłanie na temat osobistej sprawczości i znaczenia zrozumienia siebie. Pisma Jacquesa oddaje tego ducha poprzez humor i odrobinę brawury, zachęcając czytelników do docenienia podróży w stronę własnej tożsamości.
