Dlaczego ludzie muszą klękać, aby się modlić? Gdybym naprawdę chciał się pomodlić, powiem ci, co bym zrobił. Wychodziłem sam na wielkie pole lub do głębokiego, głębokiego lasu i patrzyłem w górę, w górę, w górę, w to cudowne błękitne niebo, które wyglądało, jakby jego błękit nie miał końca. A wtedy po prostu CZUŁAM modlitwę.
(Why must people kneel down to pray? If I really wanted to pray I'll tell you what I'd do. I'd go out into a great big field all alone or into the deep, deep, woods, and I'd look up into the sky-up-up-up-into that lovely blue sky that looks as if there was no end to its blueness. And then I'd just FEEL a prayer.)
W „Ani z Zielonego Wzgórza” główna bohaterka Anna zastanawia się nad naturą modlitwy i fizycznym aktem klęczenia. Zastanawia się, dlaczego ludzie muszą przyjmować tę specyficzną postawę, aby połączyć się z boskością. Zamiast tego Anne wyobraża sobie osobiste i intymne doświadczenie modlitwy, które wykracza poza tradycyjne rytuały.
Opisuje swoje idealne miejsce do modlitwy jako rozległe, otwarte pole lub odosobniony las, gdzie może zanurzyć się w naturze. Patrząc na bezkresne błękitne niebo, Ania wyraża przekonanie, że mogłaby po prostu poczuć modlitwę, a nie wykonywać formalne ruchy. Ta perspektywa podkreśla jej pragnienie bardziej autentycznego emocjonalnego połączenia z duchowością.
