Jesteś większy, niż pamiętam, powiedziała głupio. Ty też, powiedział. Pamiętam też, że byłaś piękna. Pamięć płata nam figle. Nie. Twoja twarz jest taka sama, ale nie pamiętam już, co znaczy piękna. Pospiesz się. Wyjdźmy nad jezioro.
(You're bigger than I remember, she said stupidly.You too, he said. I also remember that you were beautiful.Memory does play tricks on us.No. Your face is the same, but I don't remember what beautiful means anymore. Come on. Let's go out into the lake.)
Wymiana zdań pomiędzy bohaterami uwypukla złożoność pamięci i percepcji. Pierwszy znak wyraża zdziwienie rozmiarem drugiego, wskazując, jak czas może zmienić nasz pogląd na ludzi. Odpowiedź ujawnia uznanie dla trwałego piękna, ale wskazuje na emocjonalny rozdźwięk, co sugeruje, że wspomnienia mogą z czasem zniekształcać uczucia i znaczenia.
Ta interakcja podkreśla ideę, że chociaż nasz wygląd fizyczny może pozostać, esencja piękna i jego znaczenie mogą blaknąć. Kiedy wyruszają nad jezioro, jest to moment symbolizujący chęć ponownego połączenia się i odkrycia tego, co utracone, odzwierciedlający słodko-gorzki charakter nostalgii i wyzwania związane z pamiętaniem o tym, co kiedyś było.
