Hollywood'da westernlerde birkaç çocuklu bir anneyi canlandıran çok genç bir kız olarak başladım.

Annemin açık sözlülüğü sesimde açıkça görülüyor. Onun fikri yemek masasında her zaman çok güçlü bir fikirdir. Sanırım aynı dürtüye sahip olmamı sağladı.

Kardeşim ve annemin gerçekten zor bir ilişkisi vardı; onu ölesiye çileden çıkarırdı ama o her zaman onun yanında olurdu, o anda ondan hoşlanmasa bile onu her zaman severdi.

Annemden epeyce büyük olan babam esasen sessiz filmlerle büyümüştü; 30 yaşına gelene kadar ses gelmedi. Bu yüzden 5-6 yaşımdayken beni MoMA'daki sessiz resimleri izlemeye götürdü.

Annem ve ben henüz belirlemediğim bir düzeyde devam edeceğiz. Annemin harika bir karakter olduğunu düşünüyorum ve şunu söylemeliyim ki annemi dünyaya vermek yazarlık kariyerimin en...

Artık uzun bir narsist soyundan geliyorum. Benim de çocuğum yok - kendi isteğimle - ama anne olamamayı ve bunun getirdiği acıyı anlıyorum.

Annem dışında bana inanan ilk kişi, soyadını hiç bilmediğim bir adamdı. O benim patronumdu, Swenson'ın Dondurma dükkanının müdürüydü.

Annemi sevdim, iyi bir kızdır.

Annem beni neredeyse tek başına büyüttü. Beni 20 yaşımda doğurdu ve büyükannem de hayatının büyük bir kısmını bekar bir anne olarak geçirdi.

Big Foster, 200 yıldır dağlarda yaşayan bu klanın başı olmaya aday bir adamdı, çünkü babası lider ya da Bren'indi, annesi artık Bren'indi ve onlar bir nevi kraliyet ailesindendi,...

Hem annem hem de babam Asya'da siyasi istikrarsızlığın olduğu bir dönemde büyüdüler. Amerika'ya ayak basmadan önce üniversite diplomaları almışlardı ama geçimlerini sağlamak için...

Tam bir yaşında olduğumu bile sanmıyorum. Annem küçük kardeşime belki yedi aylık hamileydi. Kollarından çekildim, o da karavanımızın 75 metre uzağına düştü ve diski patladı....

Annem sıkı bir okuyucuydu ve babam bir gazetenin başyazarıydı.

Benim için tek açıklamam, tek kullanımlık insanların olmamasıdır. Benim yaşadığım inanç budur. Şarkı söyleyip söylememem önemli değil. Bu, babamın ve annemin olmamı istediği...

Çocukluğumdan beri müzikal tiyatroyu çok severim. Annem bir piyanistti ve büyükbabam amatör bir tiyatro yönetmeni ve stand-up komedyeniydi. Ve ben tek çocuktum. Ve ilgiyi sevdim. Yani ailem...

Ben küçükken babam terk etti ve ben annemin ailesiyle büyüdüm. ABD'de Yahudilerin bir araya gelip Küba'ya para gönderdiği vakıflar vardı, biz de bir kısmını aldık. Fakir bir aileydik...

Annem gençken çocuklarına etrafımızdaki en zeki insanlar olmasak da başkalarına karşı nazik, kibar ve düşünceli olabileceğimizi öğretti.

Zengin ya da güçlü bir ailede doğmadım; annem Porto Riko'lu, babam ise Güney Bronx'lu.

Bazen yalnız kalırsın. Ama annem tüm bu süreçte yanımda oldu.

İnsanları mutlu etmeye çalışıyorum. Gülümsemek için yolumdan çekiliyorum. Annem beni böyle yetiştirdi.

22 Mayıs 2003 sabahı ağabeyim beni arayıp annemiz Caroline Oates'in felçten aniden öldüğünü haber verdiğinde, bu bir bakıma henüz iyileşemediğim bir şoktu.

Annem, yaşım, ırkım veya mali durumum ne olursa olsun başkalarına bana davranılmasını istediğim gibi davranmam konusunda bana ilham verdi.

Annem kardeşimi daha çok sevdi. Beni sevmediği için değil - her gün sevgisinin yıkanmasını hissettim, üzerime döktü, ama farklı bir tür, farklı bir ve tamer, su kütlesinden...

Ama sonra, hayatının son on yılında annem hakkında çok az şey biliyordum. Kendi dramama çok fazla sarılmıştım.

Tüm hikayelerinizin arkasında her zaman annenizin hikayesi vardır. Çünkü onunki seninkinin başladığı yer.