Bu alıntı ---J. Hawes, iddialı hedefler belirlemenin gücünden derinlemesine söz ediyor. Kişi nihai amacına ulaşamasa bile, daha büyük bir şey için çabalama eyleminin kişiyi sıradan beklentilerin çok ötesine taşıdığını öne sürüyor. Güneşi hedefleme metaforu, neredeyse ulaşılmaz görünen bir amacı hedefleme fikrini özetlemektedir. Ancak bu kadar yükseği hedefleyerek sadece başarısız olmazsınız; bunun yerine potansiyelinizi, çabanızı ve sonuçlarınızı, görüşlerinizi kolayca ulaşılabilir hedeflerle sınırlandırmanıza kıyasla çok daha fazla artırırsınız.

Alıntıdaki görseller bizi konfor alanlarımızın ötesinde düşünmeye ve büyümenin ve başarının temel bir bileşeni olarak yüksek ideallerin zorluğunu kucaklamaya teşvik ediyor. En yüksek hedefi yakalamadaki başarısızlığın olumsuz olarak değil, benzeri görülmemiş mükemmelliğe ulaşmanın bir yan ürünü olarak görülmesi gerektiğine dair ince bir güvence sunar. Dahası, bizi başarıyı nasıl tanımladığımızı yeniden düşünmeye zorluyor; yalnızca hedefe ulaşmakla değil, yolculuğun ve çabanın ne kadar yüksek olduğuyla da ilgili.

Bu bakış açısı pek çok açıdan özgürleştiricidir. Bizi başarısızlık korkusundan kurtarır ve nihai sonuçtan bağımsız olarak çabalarımızı değerli olarak yeniden çerçevelendirir. Bu iyimser ve büyümeye odaklı zihniyet, yalnızca risk almayı motive etmekle kalmıyor, aynı zamanda yaratıcılığı ve dayanıklılığı da besliyor. Bu nedenle güneşi hedeflemek, bazen mükemmelliğe ulaşamamamız anlamına gelse bile, kendimizin en iyi hali olmayı arzulamanın bir metaforudur. Sonuçta bu, kendi standartlarımızı yükseltmek ve mümkün olduğuna inandığımız şeylerin sınırlarını genişletmekle ilgilidir.