Oyunlar uzun süredir deneyimsel öğrenme için güçlü bir araç olarak kabul edilmektedir. Bireylerin deney yapabileceği, zorluklarla karşılaşabileceği ve gerçek dünyada sonuçları olmadan başarısızlıklardan ders alabileceği kontrollü ortamlar yaratırlar. Oyunların belirli düşünce süreçlerinin gelişimini nasıl hızlandırdığına bakıldığında, bileşik öğrenme platformları olarak hizmet ettikleri açıkça görülüyor. Örneğin satranç gibi stratejik oyunlar, oyuncuların öngörü, planlama ve adaptasyon gibi becerileri geliştirerek birkaç hamle ilerisini düşünmesini gerektirir. Rol yapma oyunları (RPG'ler), oyuncuları karar verme ve sonuç yönetiminin karar mantığını ve etik hususları iyileştirdiği karmaşık anlatılara sürükler. Dahası, simülasyon oyunları gerçek dünya sistemlerini kopyalayarak ekonomik, lojistik veya bilimsel ilkelere dair içgörüler sunarak anlayış ve problem çözme yeteneklerini geliştirir. Oyunların ilgi çekici ve çoğunlukla rekabetçi doğası, karmaşık bilişsel görevlerde ustalaşmanın anahtarı olan sürekli uygulamayı motive eder. Oyuncular başarısızlığı analiz etmeyi öğrendikçe ve çözüm bulmaya devam ettikçe zihinsel dayanıklılığı da teşvik ederler. Eğitim açısından bakıldığında, oyunlaştırılmış unsurları öğrenme çerçevelerine dahil etmek, yeni beceriler veya anlayışlarda yeterliliğe ulaşmak için gereken süreyi önemli ölçüde azaltabilir. Genel olarak, oyunun bir öğrenme aracı olarak stratejik kullanımı, bireylerin doğru zihinsel alışkanlıkları ve düşünce kalıplarını geleneksel ezberleme yöntemlerinden daha verimli bir şekilde geliştirmelerine olanak tanır. Bu yaklaşım, öğrenmenin sürükleyici ve keyifli bir süreç olabileceği fikrini benimsiyor ve sonuçta yinelemeli problem çözme ve uyarlanabilir düşünmeye uyarlanmış daha etkili bir şekilde geliştirilmiş bir zihniyete yol açıyor.