Kocamı ne zaman 'kaybettiğimi' tam olarak hatırlayabiliyor muyum? Onun için ayakkabı bağlarını bağlamaya başlamak zorunda kaldığım an mıydı bu? Ya da birbirimizle gülemez hale geldiğimizde? Geriye dönüp bakıldığında bu dönüm noktasının tam olarak belirlenmesi imkansızdır. Ama demansın doğası budur.
(Can I remember exactly when I 'lost' my husband? Was it the moment when I had to start tying his shoelaces for him? Or when we stopped being able to laugh with each other? Looking back, that turning point is impossible to pinpoint. But then, that's the nature of dementia.)
Bu dokunaklı düşünce, demansın ne kadar yıkıcı ve sinsi olabileceğini vurguluyor. Kayıp algısını, belirli bir andan, paylaşılan anıları ve bağlantıları aşındıran devam eden bir sürece ustalıkla değiştirir. Düşüşün sadece biyolojik olmadığını, ilişkilerin dokusunu da derinden etkilediğini vurgulayan duygusal bedel çok büyük. 'Dönüm noktası'nın belirsizliği, demansın etkisinin öngörülemeyen ve sürekli doğasının altını çiziyor ve bize etkilenenler ve onların sevdikleri için şefkat ve anlayışın önemini hatırlatıyor.
