Michel de Montaigne'nin buradaki gözlemi, bilgi ve cehaletin toplumda nasıl etkileşime girdiğine dair incelikli bir eleştiriyi vurguluyor. Bir 'para' olarak zorluk metaforu, karmaşıklık ve belirsizliğin, eğitimlilerin belki de öğrenmelerinin değerini veya önemini abartmak için kullandıkları araçlar olduğunu akıllıca öne sürüyor. Bu, bilinçli ya da bilinçsiz olarak, çalıştıkları şeyin önemsizliğini ya da sınırlı faydasını maskelemek için zorluk görüntüsünü kullanan akademisyenler arasında incelikli bir kendini beğenmişlik olduğunu ima eder. Bu, bilginin edimsel yönüne dair bir yansımadır; öğrenilenlerin, yalnızca aydınlanmak için değil, aynı zamanda statü veya itibarı korumak için de işlerini nasıl gizemli hale getirebilecekleri.

Aynı zamanda Montaigne, cehaletin veya aptallığın bu zorluğun para birimini 'ödeme olarak kabul etmeye istekli olduğu' insan aptallığına da işaret ediyor. Burada, eğitimsizlerin açık bir anlayış talep etmeden kafa karışıklığının veya karmaşıklığın bedelini kolayca ödediği bir toplumsal sözleşme unsuru vardır. Bu, bilgiyle ilgili ortak bir kişilerarası dinamiğin altını çizer: Anlamayanlar genellikle uzmanların anlaşılmaz dilini kabul etmeye isteklidir veya bu dili kabul etmeye razı olurlar, belki de güvenden, hayranlıktan ya da kendilerinin cahil görünme korkusundan dolayı.

Sonuçta bu alıntı, iletişimde erişilebilirlik ve şeffaflık, entelektüel alçakgönüllülük ve bilimde görünüş ile içerik arasındaki ilişki üzerine düşünmeye davet ediyor. Bilginin hem üreticisini hem de tüketicisini gösteriş, şaşırtma ve eleştirmeden kabul etme potansiyelinin farkına varmaya zorlayarak araştırma ve öğretmede açıklığı ve samimiyeti teşvik eder. Burada açıklanan paradoks, karmaşıklığın bazen derinlikle karıştırıldığı ve gerçek anlama mücadelesinin devam ettiği modern bağlamlarda bile son derece alakalı olmaya devam ediyor.