Şeftali tatabilir ve bacaklarımdaki bir metro ızgarasından üfleme yumuşak havasını hissedebilirim ve leylak ve çöp ve pahalı parfüm kokusunu alabiliyorum ve er ya da geç bir maliyeti biliyordum - oradan gelmediğim için oradan gelmedim - ama yirmi iki veya yirmi üç yaşındayken, daha sonra yüksek duygusal dengeye sahip olacağınızı ve maliyeti ödeyebileceğinizi anlıyorsunuz.
(I could taste the peach and feel the soft air blowing from a subway grating on my legs and I could smell lilac and garbage and expensive perfume and I knew that it would cost something sooner or later - because I did not belong there, did not come from there - but when you are twenty-two or twenty-three, you figure that later you will have a high emotional balance, and be able to pay whatever it costs.)
Joan Didion'un "Bethlehem'e doğru eğilmesi" nde, genç deneyim ve özlemin canlı bir tasviri ortaya çıkıyor. Yazar, şeftali tadını ve yeraltı transitinden ılık hava hissini çağrıştıran duyusal açısından zengin bir sahne çiziyor. Bu unsurlar, tanıdık olmayan ve ilgi çekici bir ortamda geçici bir anın özünü yakalar, güzellik ve kentsel yaşamın gerçekliğini, çelişkili leylak ve çöp kokularıyla işaret eder. Bu atmosfer, yabancı hisseden bir dünyaya ait olmak için derin bir özlemi yansıtıyor.
Didion, duygusal olgunluğun sonunda yetişkinliğin karmaşıklıklarında gezinmesine izin vereceğine dair genç inancını aktarır. Yirmi iki veya yirmi üç yaşında, aidiyet duygusu sürekli hissetse bile, sonuçlarla başa çıkma yeteneğine güven var. Bu deneyimin bir maliyetle gelebileceğinin kabulü, umut ve belirsizliğin iç içe geçtiği gençliğin acı tatlı doğasını vurgular.
