Alıntı, açık diyaloğun ve entelektüel özgürlüğün öneminin altını çiziyor. Fikirleri bastırmak onları ortadan kaldırmaz; genellikle etkilerini yoğunlaştırır veya en kötü durumda cehaleti teşvik eder. Toplum kitapları yasaklamayı ya da bilgileri sansürlemeyi seçtiğinde, bu, gençlerin farklı bakış açılarıyla eleştirel bir şekilde ilgilenme becerisine olan güven eksikliğini örtülü olarak kabul eder. Gelecek nesli zorlu bakış açılarından korumak yerine açık tartışmaları teşvik etmek, onların eleştirel düşünme becerilerini ve dayanıklılıklarını geliştirmelerine yardımcı olur. Cehaletin mutluluk olduğu yanılgısı burada paramparça oluyor; zor konuşmalardan kaçınmanın tuzağı, bireyleri gerçekliğe hazırlıksız ve manipülasyona karşı savunmasız bırakmasıdır. Tersine, tartışmalı veya rahatsız edici olsa bile fikirleri aktif olarak tartışmak, anlayışı ve empatiyi besler. Karmaşık konularla yüzleşecek kadar çocuklara ve kendimize güvendiğimizde, daha bilgili ve şefkatli bir topluluk yetiştiririz. Sansür ve kısıtlama, sonuçta entelektüel gelişimi baltalayan kısayol çözümleridir. Daha derin bir soruna işaret ediyor: inançlarımıza veya sosyal normlarımıza meydan okuyabilecek fikirlerden duyulan korku. Kişinin konuşma ve dinleme becerisine duyduğu gerçek güven, rahatsız edici gerçeklerle yüzleşme cesaretiyle birleştiğinde toplumsal ilerleme için çok önemlidir. Açık fikir alışverişini teşvik etmek, fikirleri potansiyel olarak tehlikeli metaforlardan öğrenme, büyüme ve anlamlı bağlantı fırsatlarına dönüştürür. Dolayısıyla fikirlerin serbest akışını güvence altına almak yalnızca bireysel hakların korunmasıyla ilgili değildir; canlı, dürüst ve dirençli bir toplumu sürdürmekle ilgilidir.