---Eliza Coupe--- Bu alıntı, çocuklukta sıklıkla hissedilen masumiyeti ve hararetli hayranlığı dikkat çekici bir şekilde yansıtıyor, özellikle de konu el üstünde tutulan ünlülere gelince. Konuşmacının New Hampshire'ın küçük bir kasabasında daha basit bir zamana duyduğu nostalji, bir evrensellik duygusu uyandırıyor; Hepimiz, ünlü birine duyulan hayranlığın, başkaları farklı düşünse bile, kişisel bir bağlantıyla sınırlanacak kadar gerçek hissettirdiği anlar yaşamışızdır. Leonardo DiCaprio'nun ergenlik çağındaki lamine fotoğrafını taşımak, gençlerin tutkularının yoğunluğunu vurguluyor; bu, popüler kültürün ve medyanın genç yaştan itibaren kimliklerimizi ve tutkularımızı nasıl etkilediğinin bir kanıtı. Aynı zamanda idealize edilmiş ilişkilere olan inancın ve hayal gücünün bizim için gerçek ilişkiler kadar samimi olabileceği gençliğin doğasında olan kırılganlığa da işaret ediyor. Alıntıdaki mizah, artık başkalarına ne kadar eğlenceli görünürse görünsün, çocukluk hayallerimizin değerini bilmemizi hatırlatıyor. Bu tür anılar, fantezilerin güvenli bir kaçış ve hayattan daha büyük görünen duyguları keşfetmenin bir yolu olarak hizmet ettiği o biçimlendirici yılların masumiyetini ortaya koyuyor. Bunu düşündüğümüzde, başkaları tarafından göz ardı edilse de bu çocukluk yanılsamalarının kişisel gelişimimizin ve etrafımızdaki dünyayı anlamamızın önemli parçaları olduğunun farkına varırız. Toplumsal yargılara rağmen önemli olan o anların samimiyeti ve kimlik duygumuz üzerindeki kalıcı etkisidir. Bu alıntı, daha sonra önemsiz gibi görünse bile, hayranlık ve hayranlığın kim olduğumuzu nasıl önemli ölçüde şekillendirebileceğini çok güzel bir şekilde özetliyor ve bunların hayat hikayelerimizin dokusundaki önemini vurguluyor.