"Adalet ancak hayalde bulunur" sözü, adalet kavramına dair derin ve biraz da zorlayıcı bir bakış açısı ortaya koyuyor. Nihai veya mükemmel bir biçimi olan gerçek adaletin, pratik dünyada veya insan toplumlarının kusurlarında değil, hayal gücü alanında bulunduğunu ileri sürer. Bu, mutlaka adaletin gerçek dışı veya ulaşılamaz olduğu anlamına gelmez; daha ziyade onun bir ideal, ulaşmaya çalıştığımız ancak tam ve saf haliyle nadiren karşılaştığımız kavramsal bir vizyon olarak var olduğu anlamına gelir.

Gerçekte adalet çoğu zaman toplumsal yapılar, yasalar, insan önyargıları ve kurumsal sınırlamalar tarafından kısıtlanır. Bu pratik çerçeveler, yönetişim ve sosyal düzen için gerekli olmasına rağmen, uygulamada nadiren kusursuzdur. Adaletin yalnızca hayal gücünde bulunabileceği düşüncesi, bizi adaleti sabit bir gerçeklikten ziyade çabalayan bir ideal olarak düşünmeye teşvik ediyor. İdeal olarak adaletin ne olması gerektiği ile pratikte gerçekte ne olduğu arasındaki boşluklar hakkında iç gözlem yapmaya davet ediyor.

Bu bakış açısı, sistemlerimizi iyileştirmeye ve adaleti ve eşitliği teşvik etmeye yönelik sürekli çabalara ilham verebilir. Hayal gücümüzde mevcut eşitsizliklerden, önyargılardan veya sınırlamalardan arınmış adil bir toplum tasavvur ederek, yenilikçiliği ve reformu teşvik eden zihinsel bir plan yaratıyoruz. Bu alıntı bize, hayal gücünü toplumsal değişim için bir katalizör olarak kullanarak adaleti canlı tutmamızı ve düşüncelerimizde ve isteklerimizde gelişmesini hatırlatıyor. Adalet arayışının sadece somut eylemlerle ilgili olmadığını, aynı zamanda kendimizde ve toplumda yetiştirdiğimiz değerler ve ideallerle de ilgili olduğunu vurguluyor.

Bu nedenle, adaletin öncelikle hayal gücünde bulunduğunu görmek, bireyleri ve toplulukları, mükemmel devlet ebediyen arzu uyandırıcı kalsa bile, adaletin daha tam olarak gerçekleşebileceği bir dünya hayal etmeye ve bunun için çalışmaya devam etmeye teşvik eder.