Pek çok umut verici uzlaşma bozuldu çünkü her iki taraf da affetmeye hazırlanırken hiçbir taraf affedilmeye hazır değildi.
(Many promising reconciliations have broken down because while both parties came prepared to forgive neither party came prepared to be forgiven.)
Bu alıntı, uzlaşmadaki başarısızlığın çoğu zaman affetme istekliliğinden değil, kişinin affetmeyi kabul edememesinden veya isteksizliğinden kaynaklandığını ileri sürmektedir. Bu, yaygın bir insani paradoksun altını çiziyor: Bireyler başkalarına merhamet ve bağışlama göstermeye hazır olabilir, ancak gurur, korku veya değersizlik duygusu nedeniyle aynı şeyi başkalarından kabul etmekte zorlanabilirler. Böyle bir dinamik, gerçek uzlaşmayı engelleyebilir çünkü karşılıksız affetme isteği, çözülmemiş duygusal engeller bırakır. Her iki taraf da affedilme beklentisiyle iyileşme sürecine girdiğinde ancak affetmeyi kabul etmeye hazırlıksız olduğunda, duygusal döngü dengesiz hale gelir ve çoğu zaman uzlaşma sürecinde aksamalara yol açar. Bu, karşılıklı alçakgönüllülüğün ve kırılganlığın önemini vurgular; gerçek uzlaşma, her iki tarafın da yalnızca bağışlamaya değil aynı zamanda bağışlamayı kabul etmeye de açık olmasını gerektirir; bu da kişisel farkındalığı, empatiyi ve egonun ötesine geçmeye hazır olmayı gerektirir. Bu karşılıklı açıklık olmadan, çözümlenmemiş suçluluk, utanç veya savunmacılık iyileşme sürecini engellemeye devam ettiğinden uzlaşmaya yönelik en umut verici çabalar bile boşa gidebilir. Bu iç engeli tanımak ve ele almak, anlamlı ve kalıcı uzlaşmayı teşvik etmek için çok önemlidir. Sonuç olarak alıntı, uzlaşmanın dürüst bir öz değerlendirme ve dahil olan herkesin gerçek duygusal açıklığını içeren iki yönlü bir yol olduğunun altını çiziyor.
