Zaha Hadid'in bu sözü, müzik ve mekânsal tasarım arasındaki yakın ilişkiyi çok güzel bir şekilde özetliyor. Her iki unsur da duyularımızı harekete geçirir, duyguları uyandırır ve kişisel ve toplumsal düzeyde yankı uyandıran deneyimleri düzenler. Müzik uzayda akarak ruh halimizi, enerjimizi ve algımızı etkiler; benzer şekilde, içinde yaşadığımız mekanlar (ister mimari ister iç tasarım olsun) duygularımızı, düşüncelerimizi ve etkileşimlerimizi şekillendirir. Analoji, bu iki sanat formu arasındaki yaratıcı eşzamanlılığın altını çiziyor. Bir bestecinin bir müzik eseri oluşturmak için sesleri, ritimleri ve dinamikleri katmanlaması gibi, bir mimar veya tasarımcı da bir ortam oluşturmak için malzemeleri, şekilleri, ışığı ve hacimleri katmanlar. Her ikisinde de ritmin fiziksel bir bağlamda tekrara veya varyasyona dönüşebileceği zamansal ve mekansal bir boyut var. Dahası, bu bağlantı hem müzik hem de mekan deneyiminin içerdiği öznelliği vurguluyor. Farklı insanlar farklı tepkiler verir; anılara, kültüre ve kişiliğe dayalı benzersiz bağlantılar bulurlar. Bu, yaratıcılara işlerinde empati ve hayal gücünün önemini hatırlatır. Ses ve biçim arasındaki incelikli etkileşime uyum sağlayabilirler ve bu farkındalığı yalnızca işlevsel değil aynı zamanda duygusal açıdan derin ve uyumlu alanlar tasarlamak için kullanabilirler. Sonuçta Zaha Hadid'in açıklaması bizi tasarımı, görüntü ve sesin birleştiği ve müziğin görünmez ritimlerinin bizi çevreleyen mekansal ritimlere ilham verebileceği çok duyulu bir sanat olarak düşünmeye davet ediyor.