Bir keresinde o kadar sıkı performans sergiliyordum ki mikrofona dişimi kırdım. Gösterinin geri kalanında gülümsemekten korktum çünkü dişimin ne kadarının gittiğinden emin değildim.
(One time I was performing so hard that I chipped my tooth on the microphone. For the rest of the show I was afraid to smile because I wasn't sure how much of my tooth was gone.)
Bu alıntı, aksiliklerin bile unutulmaz hikayelere dönüşebildiği sahne sanatlarının esprili ve kırılgan yanını vurguluyor. Bize kusurların olabileceğini ancak bunların performansımızı veya karakterimizi tanımlamadığını hatırlatır. Bu tür anları mizahla kucaklamak, güvensizliklerimizin üstesinden gelmemize ve dayanıklılığı artırmamıza yardımcı olabilir.
