Bu düşündürücü alıntı masumiyetin ve iletişimin doğasını araştırıyor. Çoğu zaman, gerçekten masum olanlar, eylemlerini haklı çıkarmak veya açıklamak zorunda hissetmezler çünkü onlar, onay gerektirmeyen bir özgünlük ve saflık duygusu taşırlar. Bireyler masum olduklarında genellikle saklayacak hiçbir şeyleri yoktur ve davranışları kendi iç ahlaki pusulalarıyla uyumlu olduğundan açıklamaları gereksiz hale getirir. Bunun tersine, açıklama veya gerekçelendirme ihtiyacı hisseden kişiler bunu şüpheleri, suçlulukları veya belli bir imaj oluşturma arzuları nedeniyle yapabilirler. Bu dinamik, masumiyetin çoğunlukla sessizlik, güven veya sadelikte yansıdığını öne sürüyor. Her şeyi açıklamak bazen bir savunma mekanizması, suçluluğu veya belirsizliği maskelemenin bir yolu olabilir. Bu nedenle hiçbir şeyi açıklamamak, gerçek masumiyetin ayırt edici özelliği, şeffaflığın ve güvenilirliğin söylenmemiş bir beyanı olarak görülemez. Sosyal etkileşimlerde bu alıntı özgünlüğün değerinin altını çiziyor. Birisi her eylemini savunma ihtiyacı hissetmiyorsa, bu onun dürüstlüğe sahip olduğu anlamına gelebilir; gerçek doğalarını gizlemek için ayrıntılı anlatılara güvenmezler. Daha derin bir düzeyde, bizi açıklamaların ardındaki motivasyonlarımız üzerinde düşünmeye zorluyor: Anlamak için mi açıklama yapıyoruz, yoksa bunu bir şeyi gizlemek için mi yapıyoruz? Aynı zamanda algıyla ilgili soruları da gündeme getiriyor; insanlar genellikle sessizliği masumiyetle ilişkilendiriyor, muhtemelen samimiyeti ima ettiği için. Bu alıntı bizi bazen en dürüst duruşun hiçbir şeyi açıklamamak ve sadece dürüstlükle var olmak, eylemlerin kendi adına konuşmasına izin vermek olduğunu düşünmeye davet ediyor.

---Albert Camus---