Oynamadığınızda ve antrenörlük yapmadığınızda en çok özlediğiniz şey, bir araya gelmektir. Toplantıyı kaçırıyorsun. Her yerden oyuncuların kolektif olarak bulunduğu odada yürüme yeteneğini özlüyorsunuz. Her ırk, her din, her renk. Bunun bir önemi yok çünkü ortak bir hedefiniz var. Takım olarak özel bir şey olmaya çalışıyorsunuz.
(The thing you miss most, when you don't play and you don't coach, is the huddle. You miss the huddle. You miss the ability to walk in the room where collectively players are from everywhere. Every race, every religion, every color. It don't matter, because you've got a common goal. You're trying to be something special as a team.)
Bu alıntı, ekip çalışmasının bireysel farklılıkların ötesinde birleştirici gücünü vurgulamaktadır. Bir araya gelme, çeşitliliğin benimsendiği ve kolektif amacın dış ayrımların önüne geçtiği bir alan için bir metafor görevi görüyor. Uyumlu, motive bir ekip oluşturmada ortak hedeflerin ve dostluğun önemini vurgular. Bu tür anlar kapsayıcılığı teşvik eder ve bize, geçmişlerimize rağmen kendimizden daha büyük bir şeyi başarmak için bir araya gelebileceğimizi hatırlatır.
