Bu alıntı, yönetimler arasındaki siyasi bağlılıkların ve politika sürekliliklerinin karmaşık ve çoğu zaman çelişkili doğasını vurgulamaktadır. Siyasi figürlerin, özellikle de yeni muhafazakar ideolojiye bağlı olanların, belirli stratejik veya ideolojik önceliklere gelince partizan sınırları nasıl aşabileceğinin altını çiziyor. Başlangıçta belirli politikaları (Bush dönemindeki agresif askeri müdahaleler veya terörle mücadele taktikleri gibi) kınayanların, bu politikaların Obama yönetimi altında sürdürülmesini övmeleri veya desteklemeleri gerçeği, çoğu zaman doğrudan ideolojik tutarlılığa meydan okuyan pragmatik veya muhtemelen fırsatçı bir ittifakı ortaya koyuyor. Siyasi sorumluluğun doğası ve kamusal eleştirilerin gerçek mi yoksa sadece taktiksel mi olduğu üzerine düşünmeye davet ediyor. Alıntı aynı zamanda bizi sıklıkla karşıt olarak gösterilen yönetimler arasındaki gerçek farklılıkları sorgulamaya da sevk ediyor; bu da temel dış politika kararlarının belki de daha az partizan olduğunu ve ulusal güvenlik çıkarlarına dayanan kapsayıcı stratejik hedeflerle daha uyumlu olduğunu öne sürüyor. Bu, siyasi bütünlük konusunda şüphe uyandırabilir ve retoriğin gerçek politikadan farklı olabileceği politika oluşturmadaki bulanık çizgileri vurgulayabilir. Agresif eleştiriden desteğe geçiş, aynı zamanda siyasi ortamdaki iç değişiklikleri, seçkinlerin fikir birliğini veya görevde kimin olduğuna bakılmaksızın devam eden uzun vadeli stratejik gündemlerin etkisini de yansıtabilir. Bu tür gözlemler, dış politika kararlarının ardındaki gerçek itici güçleri ve siyasi söylem ile eylemlerin irdelenmesinin önemini anlamak açısından çok önemlidir. Bunlar, özellikle ulusal güvenlik ve küresel istikrar gibi önemli alanlarda, siyasi destek ve muhalefetin arkasındaki nedenler konusunda uyanık kalmamız gerektiğini hatırlatıyor. ---Glenn Greenwald---