'Tarzan'ın sadece bir erkekmiş gibi hissetmesini asla istemedik. Dik durmasını ya da el sallamasını istemedik. İçinde her zaman o gorili taşıdığından, ona karşı her zaman hayvani bir tavır sergilediğinden emin olmak istedik.
(We didn't ever want 'Tarzan' to feel like he was just a man. We didn't want him to stand up straight or wave goodbye. We wanted to make sure he always had that piece of gorilla in him, that he always had an animal attitude about him.)
Bu alıntı, karakter tasarımının ve hikaye anlatımının bilinçliliğine değiniyor ve bir karakterin özünde özgünlüğü korumanın önemini vurguluyor. Tarzan gibi bir karakter yaratma bağlamında, onun ilkel, hayvani özelliklerini korumanın insan geleneklerinden daha önemli olduğunu vurguluyor. Bu yaklaşım, karakterin köklerine sadık kalmasını sağlar; toplumsal görgü ve incelik yapılarından ziyade, çevresinden, içgüdülerinden ve ham doğasından büyük ölçüde etkilenen bir yaratık. Böyle bir bakış açısı, karakterlerin temel nitelikleri dürüst ve değişmemiş olduğunda en çekici ve bağ kurulabilir hale geldiğine dair daha geniş bir anlayışı yansıtır. Bu, Tarzan'ın hayvani içgüdülerini benimseyerek bir insandan daha fazlası haline geldiğini; iki durum arasındaki gerilimi ve uyumu temsil ederek insan ve vahşi yaşam arasında bir köprüyü temsil ediyor. Bu kasıtlı seçim, izleyicinin Tarzan'la olan bağını etkiliyor, onun özgünlüğüne ve düşmemiş kimliğine karşı empatiyi ve hayranlığı güçlendiriyor. Aynı zamanda hikaye anlatımına ilişkin felsefi bir duruşun da altını çiziyor: Bir karakteri tanımlayan temel özelliklere, geleneksel insan davranışlarından farklı olsalar bile saygı duymak, anlatının derinliğini ve duygusal yankıyı zenginleştirir. Bu ilke, kurgusal karakterlerin de ötesine geçerek, yaratıcılara, karakterlerinin içsel niteliklerinin bütünlüğünü onurlandırmalarını hatırlatarak, ilkel ve temel düzeyde yankı uyandıran bir anlatı oluşturur.
