Filmler salt eğlenceyi aşma ve iç gözlem ve duygusal etkileşim için katalizör olma konusunda dikkate değer bir yeteneğe sahiptir. Bir film bunu yapmayı başardığında, izleme deneyimini jeneriğin yayınlanmasından çok sonra da yankı uyandıracak derin bir yolculuğa yükseltir. Naomi Watts, etkileyici sinemanın çok önemli bir yönünü vurguluyor: İzleyicileri derinlemesine düşünmeye ve gerçekten hissetmeye teşvik etme kapasitesi. Bu tür filmler algılarımıza meydan okuyor, karmaşık duygular uyandırıyor ve çoğu zaman bizi rahatsız edici gerçeklerle yüzleştiriyor, böylece etkilerini gerçek anlatının ötesine taşıyor. Şiddeti ve ahlaki belirsizliği rahatsız edici bir şekilde tasvir etmesiyle bilinen 'Komik Oyunlar' bu tür sinemaya örnek teşkil ediyor. Sadece eğlendirmekle kalmıyor; izleyicileri insan doğası, şiddet etiği ve seyirci olarak tepkilerimiz üzerine düşünmeye teşvik ediyor. Bu tür bir film bir duraklamaya davet eder; bizi kendi algılarımız ve incelikli bir şekilde ele aldığı toplumsal sorunlar üzerinde düşünmeye teşvik eder. Bunun gibi bir filmin gücü, filmin temaları ile kişisel inançlarımız arasındaki diyaloğu teşvik ederek aklımızda kalma yeteneğinde yatmaktadır. Bir film bunu başarabildiğinde, geçici bir hikayeden daha fazlası haline gelir; kendimizi ve etrafımızdaki dünyayı daha iyi anlamamıza katkıda bulunan anlamlı bir deneyime dönüşür.