თავდადებული ქრისტიანული ცხოვრებით ცხოვრება უფრო მეტს გულისხმობს, ვიდრე მხოლოდ პირადი რწმენა; ის ვლინდება იმ გზით, თუ როგორ ზემოქმედებს სხვებზე სიკეთით, გაგებითა და სიმშვიდით. როდესაც ინდივიდები იღებენ ვალდებულებას, გულწრფელად მიჰყვნენ ქრისტეს სწავლებებს, მათი ქმედებები ხშირად ირგვლივ მყოფთათვის იმედის შუქი ხდება. მათი ქცევის სიკაშკაშე ანათებს ბილიკებს სიბნელის დროს; მათი მანუგეშებელი სიტყვები ნუგეშს აძლევს გაჭირვებულებს; და მათი შინაგანი სიმშვიდე ხდება ღვთაებრივი ყოფნის მოწმობა ცხოვრებისეულ ქაოსში. ასეთი ცხოვრება ასახავს ღმერთთან ღრმა კავშირს, განავითარებს ისეთ თვისებებს, როგორიცაა თანაგრძნობა, მოთმინება და თავმდაბლობა, რაც ბუნებრივია ვრცელდება სხვებისადმი თანაგრძნობით მსახურებაზე. როდესაც მორწმუნეები იზრდებიან თავიანთ რწმენაში, შინაგანი სიმშვიდე, რომელსაც ისინი ავითარებენ, გადამდები ხდება, რაც მათ საშუალებას აძლევს, ღვთიური მადლის იარაღად იმოქმედონ. ხასიათის ამ სიკაშკაშეს შეუძლია გააჩინოს საზოგადოება, წაახალისოს სულიერი ზრდა და ხელი შეუწყოს გარემოს, სადაც სიყვარული და სიმართლე ყვავის. საბოლოო ჯამში, ნაკურთხი ცხოვრება ცხადყოფს, რომ სულიერება არ შემოიფარგლება მხოლოდ პირადი ხსნით, არამედ აქტიურად მოქმედებს სამყაროზე სიბნელეში სინათლის გავრცელებით, ტანჯვაში კომფორტისა და არეულობის ფონზე მშვიდობის გავრცელებით. ის გვახსენებს, რომ ღმერთისადმი ჭეშმარიტი ერთგულება შინაგანად კი არ რჩება, არამედ გარეგნულად ვლინდება მოწყალების და სიკეთის ქმედებებში, რომლებიც ამაღლებს საზოგადოებას მთლიანობაში.