უპირველეს ყოვლისა, არასოდეს დაგვავიწყდეს, რომ კაცობრიობა ერთ დიდ ძმობას წარმოადგენს; ყველა დაბადებული ტანჯვისა და მწუხარების შესახვედრად და ამიტომ ვალდებულია ერთმანეთის თანაგრძნობა.
(Above all things let us never forget that mankind constitutes one great brotherhood; all born to encounter suffering and sorrow, and therefore bound to sympathize with each other.)
ეს ღრმა განცხადება ხაზს უსვამს კაცობრიობის ფუნდამენტურ ერთიანობას. ის გვახსენებს, რომ მიუხედავად ზედაპირული განსხვავებებისა, როგორიცაა რასა, ეროვნება ან წარმომავლობა, ყველა ადამიანი იზიარებს ტანჯვისა და სიხარულის საერთო გამოცდილებას. საკუთარი თავის ერთი დიდი ძმობის ნაწილად აღიარება ხელს უწყობს თანაგრძნობას, თანაგრძნობას და კოლექტიური პასუხისმგებლობას ერთმანეთის მიმართ. სამყაროში, რომელიც ხშირად იყოფა კონფლიქტებითა და გაუგებრობებით, ეს პერსპექტივა გვაიძულებს, გადავხედოთ ჩვენს მიკერძოებას და დავინახოთ თანდაყოლილი კავშირი, რომელიც გვაკავშირებს. იმის აღიარება, რომ ტანჯვა არის ადამიანის მდგომარეობის უნივერსალური ნაწილი, უნდა გააჩინოს სოლიდარობა და სიკეთე. ის გვაიძულებს, მხარი დავუჭიროთ ტკივილს და მივუდგეთ სხვებს თავმდაბლობით და გულღიად. როდესაც გვახსოვს, რომ ჩვენ ყველანი განიცდიან ცხოვრებისეულ სირთულეებს, უფრო ადვილი ხდება სხვებისთვის კომფორტისა და დახმარების გაცემა, იმის ცოდნა, რომ ჩვენ არ ვართ იზოლირებული არსებები, არამედ უფრო დიდი ადამიანური ოჯახის განუყოფელი ნაწილები. ამ იდეის მიღებამ შეიძლება გამოიწვიოს უფრო თანამგრძნობი საზოგადოება, სადაც ურთიერთგაგება და პატივისცემა ემსახურება მშვიდობისა და თანამშრომლობის საფუძველს. საბოლოო ჯამში, ეს მსოფლმხედველობა გვაძლევს გამოწვევას, გადავლახოთ განსხვავებები და მივიღოთ საერთო ბედი, რომელიც აერთიანებს კაცობრიობას, ხელს უწყობს თანაგრძნობას და კოლექტიური გამძლეობას ცხოვრების გარდაუვალი მწუხარების წინაშე.
