უილიამ გოდვინის ეს ციტატა მკვეთრად აკრიტიკებს ხელისუფლების, როგორც ინსტიტუტის ბუნებას, რომელიც არსებითად არღვევს ინდივიდუალურ თავისუფლებას და პიროვნულ მორალურ განსჯას. ის მიუთითებს იმაზე, რომ მთავრობა ფუნქციონირებს არა როგორც კეთილგანწყობილი ძალა, არამედ როგორც მჩაგვრელი, რომელიც ართმევს პირადი სინდისის სუვერენიტეტს. ასეთი პერსპექტივა მოგვიწოდებს გადახედოს ავტორიტეტის როლს და რამდენად უნდა ახდენდეს გარე ინსტიტუტებს გავლენა პიროვნულ გადაწყვეტილების მიღებაზე. ისტორიის მანძილზე ბევრი ამტკიცებდა, რომ მთავრობა, მიუხედავად იმისა, რომ აუცილებელია წესრიგისა და უსაფრთხოებისთვის, ხშირად აჭარბებს, რაც იწვევს ტირანიას, ინდივიდუალური თავისუფლებების ჩახშობას და პიროვნული ავტონომიის შემცირებას. ეს იდეა ეხმიანება ლიბერტარიანულ და ანარქისტულ ფილოსოფიებს, რომლებიც ხაზს უსვამენ ინდივიდუალური სუვერენიტეტის და სახელმწიფოს მინიმალური ჩარევის მნიშვნელობას. ის გვაიძულებს, კრიტიკულად ვიფიქროთ ბალანსზე საზოგადოებრივ წესრიგსა და პიროვნულ თავისუფლებას შორის და შეიძლება თუ არა ცენტრალიზებული ხელისუფლების რომელიმე ფორმა ემსახუროს ინდივიდების ინტერესებს დამთრგუნველი არ გახდეს. მტკიცება, რომ მთავრობა ბოროტებაა, ხაზს უსვამს ავტორიტეტის ღრმა სკეპტიციზმს, კითხვის ნიშნის ქვეშ აყენებს თუ არა ორგანიზებული საზოგადოების სარგებელი ავტონომიის დარღვევით გამოწვეულ შინაგან ზიანს. მიუხედავად იმისა, რომ პრაქტიკაში, ორგანიზებული მთავრობები ხშირად საჭიროა კოლექტიური საჭიროებების დასაკმაყოფილებლად, ეს ციტატა გვაძლევს გამოწვევას, რომ მხარი დავუჭიროთ მმართველობას, რომელიც პატივს სცემს და ინარჩუნებს პიროვნულ განსჯას, რაც უზრუნველყოფს მას ინდივიდუალური სინდისის დაქვემდებარებაში. ასეთ პოზიციაზე ფიქრი ხელს უწყობს მუდმივ დებატებს უფლებამოსილების საზღვრების, პირადი თავისუფლების მნიშვნელობისა და ადამიანის უფლებების დაცვის აუცილებლობის შესახებ ხელისუფლების ძალაუფლების პოტენციური გადამეტებისგან.