აჰ, მამაჩემის სასტვენია. არდადეგებზე, როდესაც მე ვიყავი ბავშვი, ჩვენ ყველანი კლდოვან აუზებში ვიყავით სანაპიროზე. როცა წასვლის დრო მოვიდა, სასტვენი გვესმოდა და ყველანი სირბილით მოვდიოდით. როგორც ძაღლები!
(Ah, my dad's whistle. On holidays when I was a kid, we would all be off in the rock pools along the beach. When it came time to go, we'd hear the whistle and we'd all come running. Like dogs!)
ეს ციტატა ნათლად ასახავს ნოსტალგიურ მომენტს ბავშვობიდან, სადაც უბრალო რიტუალი ხდება სანუკვარ მოგონებად. მამის სასტვენი უფრო მეტია, ვიდრე უბრალოდ ხმა; ეს სიმბოლოა კავშირი ოჯახსა და სანაპიროზე გატარებული ახალგაზრდული არდადეგების უდარდელ სიხარულს შორის. მხიარული ანალოგია, „ჩვენ ყველანი ძაღლებივით სირბილით მოვდიოდით“ იწვევს სითბოს და მიკუთვნებულობის გრძნობას, რაც ასახავს ბავშვების ინსტინქტურ რეაქციას მშობლებზე და გამოუთქმელ წესებს, რომლებიც წარმართავს ოჯახის დინამიკას. ის ღრმად ეხმიანება ყველას, ვინც განიცადა ბავშვობის უდანაშაულობა და ნაცნობი რუტინების კომფორტი. კლდოვანი აუზების გამოსახულება, საძიებო და გასაოცარი ადგილი, სასტვენთან ერთად, სიგნალი, რომელიც აღნიშნავს თამაშის დროის დასასრულს და წესრიგში დაბრუნებას, ლამაზად ეწინააღმდეგება თავისუფლებას და დისციპლინას. ეს ციტატა გვახსენებს მარტივ, მაგრამ ღრმა მომენტებს, რომლებიც განსაზღვრავს ჩვენს ადრეულ წლებს და მტკიცე კავშირებს, რომლებიც გვაყალიბებს. ის იწვევს დაფიქრებას იმის შესახებ, თუ როგორ მოქმედებს ეს მოგონებები ჩვენს იდენტობის გრძნობაზე და იმ სიხარულზე, რომელსაც ვპოულობთ საერთო გამოცდილებით. მთლიანობაში, ის ხაზს უსვამს იმას, თუ როგორ შეუძლიათ მცირე ჟესტებს უზარმაზარი ემოციური წონა და როგორ შეიძლება ჩვენი წარსულის ერთი შეხედვით ამქვეყნიური მომენტები მეტყველებდეს მთელი ჩვენი ცხოვრების განმავლობაში.
-ქეით უინსლეტი-
