მთელი უმეცრება ცოდნისკენ მიდის და ისევ უცოდინრობისკენ მიდის.
(All ignorance toboggans into knowledge and trudges up to ignorance again.)
ეს ციტატა ---ე. ე. cummings--- ხაზს უსვამს ადამიანის გაგებისა და უმეცრების ციკლურ ბუნებას. ის ვარაუდობს, რომ უცოდინრობიდან ცოდნაზე გადასვლა არ არის პირდაპირი ან მუდმივი მოგზაურობა. ამის ნაცვლად, გაგების გაგება ხშირად გულისხმობს უცოდინრობაში გადახვევას - ისევე როგორც ტობოგანის სრიალს - მხოლოდ მოგვიანებით უმეცრების გორაზე ასვლისთვის. ეს ასახავს ცოდნის ძიებაში საჭირო თავმდაბლობას და გვახსენებს, რომ სწავლა იშვიათად არის წრფივი ან აბსოლუტური. იგი აღიარებს, რომ ყოველი ახალი ცოდნის ნაწილს შეუძლია გამოავლინოს გაგების ამჟამინდელი ნაკლებობა, გვიბიძგებს უმეცრების ახალ სფეროებში. პროცესი მიმდინარე და დინამიურია, ხაზს უსვამს არც ოსტატობას და არც დამარცხებას, არამედ ზრდისა და რეალიზაციის გაუთავებელ ციკლს. ის ასევე მიანიშნებს აღმოჩენის ექსპერიმენტულ და ხშირად გაურკვეველ გზაზე, სადაც გონების მოპოვება ზოგჯერ ავლენს იმ უსაზღვროებას, რაც ჯერ არ გვესმის. ჩვენი მოგზაურობა ცოდნასა და უმეცრებაში ღრმად ადამიანურია, სავსეა სიცხადის მომენტებით, რასაც მოჰყვება განახლებული ცნობისმოყვარეობა და გაგების ხარვეზები. ამ ციკლის ამოცნობა შეიძლება იყოს განმათავისუფლებელი, რადგან გვეხმარება მივიღოთ ჩვენი შეზღუდვები და ვიყოთ გონებაგახსნილი. ის ხელს უწყობს თავმდაბლობას რთული ჭეშმარიტების წინაშე და შთააგონებს გამძლეობას გაგებისკენ. უფრო მეტიც, ამ ციკლის აღიარებით, ჩვენ უფრო მეტად მიდრეკილნი ვართ მივუდგეთ სწავლას მოთმინებითა და გამძლეობით, რადგან ვიცით, რომ უცოდინრობა არ არის წარუმატებლობა, არამედ პროცესის განუყოფელი ნაწილი. ეს პერსპექტივა ხელს უწყობს მუდმივ ზრდას - შეცდომებს, გაურკვევლობებს და იგნორირებას, როგორც მნიშვნელოვანი სწავლის გამოცდილების აუცილებელ კომპონენტებს.
