ამერიკელებს ძალიან გაუმართლათ პოეზიაში, როგორც წარმოებული პოეზიის რაოდენობასა და ხარისხში. სამწუხაროდ, ის რჩება სკოლებსა და უნივერსიტეტებში; ის არ არის ფართოდ გავრცელებული.
(Americans have been tremendously fortunate in poetry, regarding both the quantity and quality of poetry produced. Unfortunately, it remains in schools and universities; it is not widely distributed.)
ციტატა ხაზს უსვამს პარადოქსს ამერიკული პოეზიის ლანდშაფტში. ერთის მხრივ, ქვეყანამ გამოიმუშავა პოეტური ნიჭის სიმდიდრე, რომელიც ასახავს მდიდარ მემკვიდრეობას და ძლიერ ლიტერატურულ კულტურას. ამერიკული პოეზიის სიმრავლე და მაღალი ხარისხი გვთავაზობს გარემოს, რომელიც ხელს უწყობს შემოქმედებითობას, კრიტიკულ აზროვნებას და ლინგვისტურ ოსტატობას. თუმცა, შემაშფოთებელი რეალობა ის არის, რომ ეს ლიტერატურული სიმდიდრე ძირითადად შემოიფარგლება აკადემიური ინსტიტუტებით, როგორიცაა სკოლები და უნივერსიტეტები, ვიდრე ფართო საზოგადოებას მიაღწევს. ეს შეზღუდული გავრცელება ზღუდავს პოეზიის გავლენას და ხელმისაწვდომობას, ხელს უშლის მას ყოველდღიურ ცხოვრებაში და საზოგადოებრივ დისკურსში შეღწევაში. პოეზიის იდეალური ტირაჟი გულისხმობს, რომ იგი გახდეს საერთო კულტურული რესურსი, რომელიც ხელმისაწვდომი იქნება ყველასთვის და არა მხოლოდ აკადემიური მიზნებისთვის. როდესაც პოეზიას აფასებენ მხოლოდ მეცნიერულ გარემოში, ის რისკავს დაკარგავს შესაბამისობას და კავშირს ზოგად მოსახლეობასთან, რომელსაც შეუძლია ყველაზე მეტად ისარგებლოს მისი ემოციური სიღრმით, კულტურული ასახვით და საზოგადოების კრიტიკით. პოეზიის გავრცელების გაფართოებამ სხვადასხვა მედიის, საჯარო კითხვის, ციფრული პლატფორმების და საზოგადოებრივი პროგრამების საშუალებით შეიძლება გადალახოს ეს უფსკრული. პოეზიის უფრო ხელმისაწვდომობა საშუალებას მისცემს მას გავლენა მოახდინოს ფართო აუდიტორიაზე, ხელი შეუწყოს საზოგადოების დიალოგს და შეინარჩუნოს ხელოვნების ფორმის სიცოცხლისუნარიანობა. საბოლოო ჯამში, ციტატა მოითხოვს გადახედვას, თუ როგორ ხდება პოეზიის გავრცელება და დაფასება, ხაზგასმით, რომ მისი ღირებულება მაქსიმალურია, როდესაც ის გადადის აკადემიის საზღვრებს მიღმა ყოველდღიურ ცხოვრებაში.
