იდეის დაბადება ლეგიტიმურია, თუ ადამიანს აქვს განცდა, რომ საკუთარი თავის პლაგიატად იჭერს თავს.
(An idea's birth is legitimate if one has the feeling that one is catching oneself plagiarizing oneself.)
ეს ციტატა ეხება შემოქმედებითობისა და ორიგინალურობის დამაინტრიგებელ საზღვრებს. ის ვარაუდობს, რომ ჭეშმარიტი იდეის გაჩენა შეიძლება აღიარებული იყოს როგორც ნამდვილი, როდესაც შემქმნელი განიცდის დეჟა ვუს ან ნაცნობობის განცდას, თითქოს უნებლიედ მიმართავს საკუთარ წინა აზრებს ან ნამუშევრებს. ეს ცნება ეჭვქვეშ აყენებს კრეატიულობის ტრადიციულ შეხედულებებს, როგორც სრულიად ორიგინალურს და ხაზს უსვამს, რომ ავთენტური იდეები ხშირად წარმოიქმნება არსებული აზრების, პირადი გამოცდილების და ქვეცნობიერი გავლენის კომპლექსური ურთიერთქმედებიდან. გრძნობა „დაიჭირე საკუთარი თავის პლაგიატად“ შეიძლება გავიგოთ, როგორც იმის გაცნობიერება, რომ გონება იდეების საკუთარ შინაგან რეზერვუარს ეყრდნობა, ახლებურად აყალიბებს და აყალიბებს მათ ახალ ფორმებად. ის ასახავს შემოქმედებითი პროცესის სითხეს, ხაზს უსვამს იმას, რომ შთაგონება ხშირად მომდინარეობს შიდა წყაროებიდან და არა გარე ორიგინალურობიდან. იმის აღიარება, თუ როდის არის იდეა ნაცნობი, მაგრამ მაინც დამაჯერებელი, საშუალებას იძლევა შემოქმედებით პროცესში საკუთარი თავის პატიოსნება: იმის აღიარება, რომ ჩვენს ყველაზე ინოვაციურ კონცეფციებსაც კი ფესვები აქვს ჩვენს წინა აზრებში, მაგრამ გარდაიქმნება ხელახალი ინტერპრეტაციით. ეს პერსპექტივა პარადოქსულად ადასტურებს იდეების ორიგინალურობას, რომელიც ხდება ინდივიდის ფსიქიკურ სამყაროში, სანამ არსებობს ამ ორმაგობის შეგნებული აღიარება. ეს მოუწოდებს შემქმნელებს ენდონ თავიანთ შიდა წყარო მასალას, განიხილონ იდეების ციკლური ბუნება არა როგორც ნაკლი, არამედ როგორც აზროვნების ბუნებრივი ევოლუცია. საბოლოო ჯამში, ციტატა გვაიძულებს განვიხილოთ ქვეცნობიერი გავლენის, თვითმიმართვისა და შინაგანი დიალოგის უწყვეტი ინტერპრეტაციის მნიშვნელობა შემოქმედებითი გამოხატვის მოგზაურობაში.
