რაც შეეხება ლიტერატურულ კულტურას, მხიბლავს ის, რომ იგი ასე გამძლეა კავშირის მიმართ. მაგალითად, როცა თ.ს. ელიოტს სურდა პოეტი გამხდარიყო ამ ქვეყნებში, ეს იყო არა როგორც ინგლისელი პოეტი, არამედ ინგლისელი პოეტი, რომელიც მას სურდა ყოფილიყო.
(As regards literary culture, it fascinates me that it has been so resilient to the Union. For example, when T.S. Eliot wanted to become a poet in these lands, it wasn't as an English poet, it was an Anglian poet he wanted to be.)
ეს ციტატა ხაზს უსვამს კულტურული და ლიტერატურული იდენტობების მუდმივ ძალას, რომელიც სცილდება პოლიტიკურ გაერთიანებებს. იგი ხაზს უსვამს იმას, რომ მხატვრული და ლიტერატურული მისწრაფებები ხშირად ინარჩუნებს თავის უნიკალურ რეგიონალურ იდენტობას, თუნდაც უფრო დიდ პოლიტიკურ სუბიექტებში, როგორიცაა კავშირი. თ.ს. ელიოტის სურვილი, აღიარებულიყო როგორც ინგლისელი პოეტი და არა უბრალოდ ინგლისელი, ასახავს რეგიონალური სიამაყისა და კულტურული დამოუკიდებლობის ღრმა გრძნობას. ეს გამძლეობა ხაზს უსვამს იმას, თუ როგორ შეუძლია კულტურულმა იდენტობამ გაუძლოს პოლიტიკურ ცვლილებებს და ემსახურება როგორც სასიცოცხლო საფუძველს ინდივიდუალური და კოლექტიური თვითშეგნებისთვის უფრო ფართო გაერთიანებების ფონზე.
