იმპერიები იშლება და ხალხები ქრება, სიმღერა არ ქრება.
(Empires dissolve and peoples disappear, song passes not away.)
ეს ციტატა ხაზს უსვამს ხელოვნებისა და კულტურის გამძლეობას პოლიტიკური ერთეულებისა და ცივილიზაციების გარდამავალ ბუნებასთან შედარებით. მიუხედავად იმისა, რომ იმპერიები იზრდებიან და იშლებიან, ხოლო ხალხები ქრებიან ისტორიიდან, სიმღერისა და მუსიკის გამძლეობა ემსახურება ადამიანის ემოციებისა და მეხსიერების მარადიულ ჭურჭელს. ის ვარაუდობს, რომ ხელოვნებას აქვს უნიკალური უნარი, გადალახოს დრო, მოქმედებს როგორც მუდმივი ძაფი, რომელიც აკავშირებს თაობებს საუკუნეების მანძილზე. იდეა გვიბიძგებს შევინარჩუნოთ შემოქმედებითი გამონათქვამები, ვაღიაროთ მათი სასიცოცხლო როლი იდენტობისა და ისტორიის შენარჩუნებაში, თუნდაც საზოგადოების აჯანყების ფონზე.
