რამდენადაც მე მაინტერესებს მახსოვს, რელიგია, ისევე როგორც სტრიპტიზი, ყოველთვის იყო შემოთავაზების ძალა. ღვთისმშობლის შობის მსგავსად, ის ძალიან ხშირად მხარს უჭერდა უმანკო მოტყუებას.
(For as long as I care to remember, religion, like the striptease, has always been a display of the power of suggestion. Like the Virgin Birth, it has all too often supported an immaculate deception.)
ეს ციტატა კრიტიკულად განიხილავს რელიგიის ბუნებას, ადარებს მას გართობის ფორმას, რომელიც ეყრდნობა ფსიქოლოგიურ გავლენას და არა კონკრეტულ მტკიცებულებებს. რელიგიასა და სტრიპტიზს შორის ანალოგია გულისხმობს, რომ ორივე არის სპექტაკლი, რომელიც შექმნილია აღქმის მოხიბლვისა და მანიპულირებისთვის, გამოავლენს ფუძემდებლურ მოტივებს, რომლებიც ფესვიანდება წინადადებასა და ილუზიაში. ღვთისმშობლის შობის ხსენება ხაზს უსვამს რელიგიური დოგმატის სპეციფიკურ ელემენტს, რაც ვარაუდობს, რომ ასეთი რწმენა შეიძლება ემსახურებოდეს ყოვლისმომცველი ნარატივის შენარჩუნებას, რომელიც ხელს უწყობს რწმენას მოტყუების გზით. ეს თვალსაზრისი ხელს უწყობს სკეპტიკურ დამოკიდებულებას რელიგიური პრეტენზიების მიმართ, იწვევს მკითხველებს განიხილონ გზები, რომლითაც რწმენის სისტემები პოტენციურად მოქმედებენ წინადადების ძალაზე და არა ფაქტობრივ ჭეშმარიტებებზე. ის ბადებს კითხვებს რელიგიური ინსტიტუტების როლის შესახებ აღქმის ჩამოყალიბებაში და სცილდება თუ არა მათი ფუნქციები სულიერ ხელმძღვანელობას და მოიცავს მანიპულაციასა და მოტყუებას. მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთს შეუძლია ამ პერსპექტივის ინტერპრეტაცია, როგორც უარმყოფელი ან უპატივცემულო, ის მაინც გვაიძულებს კრიტიკულად გავაანალიზოთ რელიგიური დოქტრინების მოტივები და გავლენა ინდივიდუალურ და სოციალურ დონეზე. არსებითად, ციტატა იწვევს დაფიქრებას რწმენის ბუნებაზე, რელიგიაში დარწმუნების მექანიზმებზე და გამჭრიახობის მნიშვნელობაზე ტრადიციასა და ავტორიტეტზე დაფუძნებულ სულიერ სწავლებებში ნავიგაციისთვის.
