რადგან არ ვიცით, რაზე უნდა ვილოცოთ.
(For we know not what we should pray for.)
ეს ციტატა ხაზს უსვამს ღრმა თავმდაბლობას და ადამიანის შეზღუდვების აღიარებას ჩვენს სულიერ მოგზაურობაში. ეს იმაზე მეტყველებს, რომ ჩვენი საჭიროებების გაგება ხშირად არასრულყოფილია და რომ ჭეშმარიტი ლოცვა მოიცავს თავმდაბლობას — იმის აღიარებას, რომ შეიძლება ბოლომდე ვერ გავიგოთ ის, რაც ნამდვილად ჩვენს ინტერესებშია ან რას მოითხოვს ჩვენი ცხოვრება. ბევრ მომენტში ვხვდებით, რომ ვლოცულობთ კონკრეტული შედეგებისთვის, ხელმძღვანელობენ ჩვენი სურვილებით, შიშებით ან შეზღუდული პერსპექტივებით. თუმცა, ეს ციტატა მოგვიწოდებს მივენდოთ უფრო მაღალ სიბრძნეს, რაც გულისხმობს იმას, რომ ჩვენი ყველაზე გულწრფელი ლოცვებიც კი შეიძლება იყოს არასაკმარისი ან არასწორად მიმართული ღვთიური ხელმძღვანელობის გარეშე. ის მოუწოდებს მორწმუნეებს, მიუდგნენ ლოცვას ღიად, დათმობენ წინასწარ განსაზღვრულ აზრებს და ნებას რთავდნენ ღვთაებას, იმუშაონ მათი გაგების მიღმა. ეს პერსპექტივა ხელს უწყობს მოთმინებასა და რწმენას, ხაზს უსვამს იმას, რომ ღვთის სიბრძნე და გეგმები აღემატება ადამიანურ გაგებას. ის ასევე გვთავაზობს ნუგეშს ტანჯვის ან გაურკვევლობის დროს, შეგვახსენებს, რომ არ ვიცოდეთ, რისთვის უნდა ვილოცოთ, ბუნებრივია და რომ ღვთიური განგებულება საბოლოოდ შეესაბამება ჩვენს ჭეშმარიტ სიკეთეს, თუმცა ის შეიძლება განსხვავდებოდეს იმისგან, რაც ჩვენ წარმოვიდგენთ. ამის აღიარებამ შეიძლება გამოიწვიოს უფრო ღრმა თავმდაბლობა და უფრო ჭეშმარიტი კავშირი ჩვენს სულიერებასთან, გადავიდეს ეგოცენტრული თხოვნების მიღმა ღვთაებრივთან უფრო სანდო კომუნიკაციამდე. ციტატა ამგვარად გვაიძულებს თავი დავანებოთ ილუზიას, რომ ჩვენ გვაქვს ყველა პასუხი ან კონტროლი, გვთავაზობს დავისვენოთ იმ რწმენით, რომ ღვთის აზროვნება ჩვენსას აღემატება და საბოლოოდ გვიბიძგებს ზრდისკენ, განკურნებისკენ და სრულყოფილებისკენ ისეთი გზებით, რომლებიც შეიძლება მაშინვე ვერ გავიგოთ.
