ლოცვის ხელოვნების დაუფლების გზაზე ორი მთავარი ხიფათია. თუ ადამიანი იღებს იმას, რასაც ითხოვს, მისი თავმდაბლობა საფრთხეშია. თუ ის ვერ მიიღებს იმას, რასაც ითხოვს, ის დაკარგავს ნდობას. მართლაც, არ აქვს მნიშვნელობა ლოცვა წარმატებულია თუ წარუმატებელი, თავმდაბლობა და თავდაჯერებულობა არის ორი სათნოება, რომლებიც აბსოლუტურად აუცილებელია.
(There are two main pitfalls on the road to mastery of the art of prayer. If a person gets what he asks for his humility is in danger. If he fails to get what he asks for he is apt to lose confidence. Indeed no matter whether prayer seems to be succeeding or failing humility and confidence are two virtues which are absolutely essential.)
ეს ციტატა ხაზს უსვამს დელიკატურ წონასწორობას, რომელიც დაკავშირებულია ლოცვის სულიერ პრაქტიკაში. ის ვარაუდობს, რომ ლოცვაში ოსტატობის მიღწევა არ არის მხოლოდ იმის თხოვნა, რაც გვსურს, არამედ თავმდაბლობის განვითარება და ნდობის შენარჩუნება, შედეგის მიუხედავად. როდესაც ადამიანი იღებს იმას, რასაც ითხოვენ, ამან შეიძლება ხელი შეუწყოს ამპარტავნებას ან თვითკმარობის გრძნობას, რაც საფრთხეს უქმნის თავმდაბლობას - არსებითი სათნოება ბევრ სულიერ ტრადიციაში, რომელიც ხაზს უსვამს უფრო მაღალ ძალაზე დამოკიდებულების აღიარებას და პიროვნული კონტროლის შეზღუდვების აღიარებას. პირიქით, თუ ლოცვა უპასუხოდ რჩება, არსებობს რწმენის ან ღვთიური რწმენის დაქვეითების რისკი, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს ეჭვი ან სასოწარკვეთა. მაშასადამე, ეს გვასწავლის, რომ ჭეშმარიტი სულიერი ოსტატობა მოითხოვს სტაბილურ შინაგან მდგომარეობას - თავმდაბლობაში დაფუძნებულ მდგომარეობას, რომელიც გვიცავს მიწაზე და ურყევ ნდობაზე, რომელიც ხელს უწყობს გამძლეობასა და ნდობას. ეს სათნოებები ემსახურება როგორც სულიერ ჯავშანს ემოციური და გონებრივი მდგომარეობის რყევების წინააღმდეგ, რომლებიც დაკავშირებულია წარმატებასთან და წარუმატებლობასთან ლოცვაში. ყოველდღიურ ცხოვრებაში, ეს კონცეფცია ასახავს იმას, თუ როგორ ვუმკლავდებით მოლოდინებს და შედეგებს - ვაღიარებთ, რომ წარმატებამ არ უნდა გაზარდოს ჩვენი ეგო და წარუმატებლობამ არ უნდა შეამციროს ჩვენი რწმენა. თავმდაბლობისა და თავდაჯერებულობის განვითარება გვეხმარება, მივუდგეთ გამოწვევებს ღია გულით და სტაბილური გონებით, რაც ხელს უწყობს ზრდას არა მხოლოდ სულიერ პრაქტიკაში, არამედ მთლიან ხასიათში.
