არამგონია ვინმეს შევთანხმდეთ იმისთვის, რომ ადამიანი გვიყვარდეს. ქრისტიანების ბრძანება, რომ უყვარდეთ სხვა ადამიანი, იყვნენ კეთილგანწყობილი და კეთილგანწყობილი მათ მიმართ, დამოუკიდებელია იმისგან, თუ რას სწამს სხვები.
(I don't think we need to agree with anyone in order to love the person. The command for Christians to love the other person, to be benevolent and beneficent toward them, is independent of what the other believes.)
ეს ციტატა ხაზს უსვამს სიყვარულის უპირობო ბუნებას, განსაკუთრებით ქრისტიანულ ჩარჩოებში. იგი ხაზს უსვამს იმას, რომ სიყვარული არ უნდა იყოს დამოკიდებული საერთო რწმენაზე ან შეთანხმებაზე, რაც ხელს უწყობს უნივერსალურ თანაგრძნობას, რომელიც სცილდება იდეოლოგიურ საზღვრებს. ასეთი მიდგომა ხელს უწყობს გაგებასა და ინკლუზიას, ხელს უწყობს ინდივიდებს, გამოიჩინონ კეთილგანწყობა განსხვავებების მიუხედავად. ეს პერსპექტივა ეჭვქვეშ აყენებს ცნებებს, რომ ნამდვილი სიყვარული მოითხოვს შესაბამისობას, ამის ნაცვლად ხაზს უსვამს მის მნიშვნელობას, როგორც მორალურ სათნოებას, რომელიც ახდენს განხეთქილებას და აყალიბებს თანაგრძნობას სხვადასხვა თემებში.
