მე არ ვიმღერებ, თუ ამას არ ვგრძნობ, ამიტომ ამ ყველაფრის უკან ყოველთვის იმდენი სევდა და ამდენი გრძნობაა.
(I won't sing if I don't feel it, so there's always so much sadness and so much sentiment behind it all.)
ეს ციტატა ღრმად ეხმიანება იმ აზრს, რომ ნამდვილი ემოცია ჭეშმარიტი გამოხატვის გულშია. როდესაც მხატვარი ან შემსრულებელი ირჩევს თავისი ხმის ან ისტორიის გაზიარებას, ეს იმიტომ ხდება, რომ ისინი გულწრფელად გრძნობენ ამას საკუთარ თავში. ეს ნამდვილი განცდა მათ ხელოვნებას ავსებს სიღრმესა და გულწრფელობას, რომელსაც მსმენელი ხშირად აღიქვამს და დაუკავშირდება ღრმა დონეზე. განცხადება გულისხმობს, რომ მუსიკა ან თვითგამოხატვის ნებისმიერი ფორმა არ არის მხოლოდ უნარი ან შესრულება, არამედ შინაგანი ემოციების ანარეკლი - იქნება ეს სიხარული, მწუხარება, ლტოლვა თუ სენტიმენტალურობა. სევდისა და განწყობის აღიარება მიუთითებს იმაზე, რომ ჭეშმარიტი გამოხატვა ზოგჯერ მოწყვლადობას გულისხმობს, რაც ავლენს ჩვენი ადამიანური გამოცდილების უფრო ნაზი ან მტკივნეულ ასპექტებს. გარკვეულწილად, იგი ხაზს უსვამს ემოციური პატიოსნების მნიშვნელობას ხელოვნებაში; როდესაც ადამიანს უბიძგებს შესრულებისკენ, ვიდრე ვალდებულების ან ზედაპირული ნიჭის გამო, მაყურებელი უფრო მეტად გრძნობს და აფასებს ნამდვილობას. ეს პერსპექტივა ასევე ნათელს ჰფენს სპექტაკლების მიღმა არსებულ მსხვერპლს და სიღრმეს, შეგვახსენებს, რომ ასეთი ხელოვნება ხშირად ატარებს პირადი ისტორიების, ბრძოლისა და სენტიმენტების სიმძიმეს, რომელიც დაგროვდა მთელი ცხოვრების განმავლობაში. ის გვაიძულებს დავაფასოთ ნამდვილი ემოციები შემოქმედებითი ძიების ყველა ფორმაში, გვესმოდეს, რომ ნამდვილი კავშირი წარმოიქმნება გულწრფელობისგან და რომ ჭეშმარიტი მხატვრულობა იბადება ღრმა გრძნობისგან და არა მხოლოდ ტექნიკურად სრულყოფილი. საბოლოო ჯამში, ის გვახსენებს, რომ როდესაც გრძნობები ჭეშმარიტია, მათ აქვთ ძალა გამოიწვიონ ემოციები სხვებში და შექმნან მნიშვნელოვანი, დასამახსოვრებელი გამოცდილება.
