თუ რამე წამლავს ჩვენს ცხოვრებას და ასუსტებს ჩვენს საზოგადოებას, ეს რეალობაა - და არა ტელევიზიის მწერლებისა და პროდიუსერების ფაბრიკაცია.
(If anything is poisoning our lives and weakening our society it is reality - and not the fabrication of television writers and producers.)
ეს დამაფიქრებელი განცხადება ეჭვქვეშ აყენებს ჩვენს საერთო აღქმას მედიის გავლენისა და თავად რეალობის ბუნებაზე. ის ვარაუდობს, რომ სოციალური პრობლემებისა და პიროვნული იმედგაცრუების ჭეშმარიტი წყარო მდგომარეობს არა სატელევიზიო მწერლების მიერ შექმნილ წარმოსახვით ისტორიებში, არამედ ჩვენს კოლექტიურ გაგებაში და მიღებაში, რაც ჩვენ მიგვაჩნია "რეალურად". დღევანდელ სამყაროში მედია მუდმივად აყალიბებს და აყალიბებს ჩვენს აღქმას, ხშირად ბუნდოვდება ზღვრები ფაქტსა და გამოგონილს შორის. თუმცა, ციტატა გულისხმობს, რომ რეალობა - ჩვენი ყოველდღიური გამოცდილება, სოციალური კონსტრუქციები და რწმენა - უფრო ღრმა და შესაძლოა უფრო მზაკვრული გავლენა აქვს ჩვენს ცხოვრებაზე, ვიდრე გამოგონილი ისტორიები, რომლებსაც ეკრანებზე ვუყურებთ. ის აჩენს კრიტიკულ კითხვებს გონებამახვილობისა და გამჭრიახობის მნიშვნელობის შესახებ: ძალიან სწრაფად ვეთანხმებით ჩვენთვის წარმოდგენილ ფაბრიკაციებსა და დამახინჯებებს, თუ ვაძლევთ უფლებას ჩვენი რეალური გარემოს უხეში ჭეშმარიტებები დომინირებდეს ჩვენს გონებრივ და ემოციურ კეთილდღეობაზე? ის ასევე იწვევს დაფიქრებას იმაზე, თუ როგორ შეიძლება საზოგადოება დასუსტდეს არა სიცრუით, არამედ იმ ხანდახან მკაცრი ან შეულამაზებელი ჭეშმარიტების არაკრიტიკული მიღებით, რომლებსაც ყოველდღიურად ვაწყდებით. ეს პერსპექტივა გვაიძულებს, გამოვიკვლიოთ, ნამდვილად ვაკონტროლებთ თუ არა ჩვენს აღქმას, თუ გავხდით რეალობის დამახინჯებული გრძნობის მსხვერპლი, სოციალური, პოლიტიკური ან ეკონომიკური ძალების გავლენის ქვეშ. საბოლოო ჯამში, ის მოგვიწოდებს გადახედოს იმას, რასაც ჩვენ მნიშვნელოვანად მივიჩნევთ - იქნება ეს გასართობი ილუზიები, თუ ხშირად არასასიამოვნო ჭეშმარიტებები რეალურ ცხოვრებაში - და გვაძლევს გამოწვევას, ვეძიოთ დაბალანსებული გაგება, რომელიც ხელს უწყობს ნამდვილ საზოგადოებას და ინდივიდუალურ გამძლეობას.
