ერიხ ფრომის ეს ციტატა მოგვიწოდებს ღრმად განვიხილოთ ჩვენი იდენტობის ბუნება და მატერიალური საკუთრების ან გარეგანი მიღწევების მეშვეობით თვითგამორკვევის საშიშროება. სამყაროში, რომელიც წარმატებას ხშირად აიგივებს იმასთან, რაც ჩვენ გვაქვს ან დაგროვილი გვაქვს, ის სვამს შემაშფოთებელ კითხვას: რა დაგვრჩება, თუ ეს გარე ნიშნები წაგვართვეს? ის ეჭვქვეშ აყენებს მოსაზრებას, რომ ჩვენი არსი მიბმულია გარდამავალ და ხშირად ზედაპირულ მიჯაჭვულობასთან.

ფსიქოლოგიური პერსპექტივიდან ეს ასახვა ხაზს უსვამს შინაგანი ღირებულებების, რწმენისა და თვისებების მნიშვნელობას, როგორც ჭეშმარიტი იდენტობის ბირთვს. ემოციური მდგრადობა, პიროვნული ზრდა და თვითშემეცნება ნაკლებად ეხება საკუთრებას და უფრო მეტად იმაზე, თუ ვინ ვართ ფუნდამენტურად, როგორც ინდივიდები, როცა ამ გარე ფენებს ჩამოვშორდებით. ეს კონცეფცია ასევე ეხმიანება ეგზისტენციალურ თემებს, სადაც „მე“-ს საკითხი სცილდება სოციალურ და მატერიალურ განზომილებებს, რაც ხელს უწყობს მნიშვნელობისა და მიზნის უფრო ღრმა შესწავლას.

პრაქტიკულ ცხოვრებაში ამ ციტატას შეუძლია პრიორიტეტების გადაფასების პროვოცირება. ის გვიბიძგებს, რომ დრო და ენერგია დავხარჯოთ იმ თვისებებში, რომლებიც აყალიბებს საკუთარი თავის მდგრად გრძნობას, როგორიცაა მთლიანობა, თანაგრძნობა, კრეატიულობა და სიბრძნე. ის აფრთხილებს ჩვენი თვითშეფასების და იდენტობის დაფუძნების დაუცველობას ისეთზე, რაც არსებითად განუყოფელია, როგორიცაა სიმდიდრე, სტატუსი ან ფიზიკური საკუთრება.

არსებითად, ფრომის განცხადება არის შეხსენება შინაგან რეალობაზე დაფუძნებული იდენტობის ჩამოყალიბების შესახებ და არა გარეგანი ვალიდაციისთვის. ის შთააგონებს ფუნდამენტურ კითხვაზე პასუხის გაცემას "ვინ ვარ მე?" ავთენტურობისა და შინაგანი სიღრმის ადგილიდან, მცდელობა, რომელიც გადამწყვეტია ნამდვილი ბედნიერებისა და თვითრეალიზაციისთვის.