ეს ძლიერი გამოცდილებაა. არის მასში რაღაც ჯადოსნური, თუნდაც ღრმა. მე ვფიქრობ, რომ ღმერთმა ადამიანები ისე გააჩინა, როგორც ჩვენ ვაკეთებთ, რადგან ის გვაბრუნებს დედამიწაზე და გვაძლევს თავმდაბლობას. არ მაინტერესებს ვინ ხარ, ჩვენ ყველა ერთნაირები ვართ. ბიონსე ცქერა. პაპი ჩივის. ინგლისის დედოფალი ჩიტები. როცა ვზივართ, გვავიწყდება ჩვენი ჰაერი და ჩვენი მადლი, გვავიწყდება რამდენად
(It's a powerful experience, shitting. There's something magical about it, profound even. I think God made humans shit in the way we do because it brings us back down to earth and gives us humility. I don't care who you are, we all shit the same. Beyoncé shits. The pope shits. The Queen of England shits. When we shit we forget our airs and our graces, we forget how famous or how rich we are. All of that goes away. You are never more yourself than when you're taking a shit. You have that moment where you realize, 'This is me. This is who I am.')
[ერთი წამის დაფიქრება ისეთივე საყოველთაო ამქვეყნიურზე, როგორიცაა დეფეკაცია, ცხადყოფს ღრმა ჭეშმარიტებას ადამიანთა თანასწორობისა და თავმდაბლობის შესახებ. როგორც ტრევორ ნოა ვარაუდობს, გამოდევნის აქტი აშორებს სოციალურ სტატუსს, სიმდიდრეს, დიდებას და პრეტენზიებს. ეს საერთოობა გვახსენებს, რომ საზოგადოების იერარქიის ფენების მიღმა, ჩვენ ყველა ფუნდამენტურად ერთნაირები ვართ. გარკვეულწილად, არსებობს ინტიმური ავთენტურობა, რომელიც ჩნდება ასეთ პირად მომენტებში; ის ავლენს დაუცველობას და თანასწორობას ერთდროულად. ასეთი საბაზისო საქმიანობის ღვთაებრივი ან ღრმა ბუნების აღიარების იუმორი და გულწრფელობა ემსახურება ჩვენი პრეტენზიების შერბილებას და შეგვახსენებს ჩვენს საერთო ადამიანურ გამოცდილებას. ამ აღიარებამ შეიძლება ხელი შეუწყოს თავმდაბლობას და თანაგრძნობას, რადგან ის ხაზს უსვამს, რომ ჩვენი განსხვავებების მიუხედავად - იქნება ეს მატერიალური, სულიერი თუ სოციალური - ჩვენი ფიზიკური არსებობის გარკვეული ასპექტები უნივერსალურია. ამის გამოკვლევისას შეიძლება უფრო ღრმად შეფასდეს თავმდაბლობა - გააცნობიეროს, რომ ძალაუფლებისა და დიდების მწვერვალზე მყოფნიც კი ექვემდებარებიან იგივე ძირითად ადამიანურ ფუნქციებს. ამგვარმა ასახვამ შეიძლება დაუპირისპირდეს ჩვენი სოციალური ნარატივები უპირატესობის შესახებ და გააჩინოს უფრო გულწრფელი პატივისცემა ყველას მიმართ, განურჩევლად მათი სტატუსისა. ეს არის შეხსენება, რომ ავთენტურობა და თავმდაბლობა უკავშირდება ჩვენს საერთო ადამიანურობას, რაც მოიცავს ჩვენს ყველაზე ამქვეყნიურ და ბუნებრივ გამოცდილებას. და ამით, ჩვენ შეგვიძლია განვივითაროთ თანაგრძნობის უფრო დიდი გრძნობა, ვაღიაროთ, რომ ყველა საზოგადოების ფასადის ქვეშ, ჩვენ ყველანი თანასწორნი ვართ ჩვენი დაუცველობითა და ადამიანურობით.
