მილიონობით ამერიკელი ვერ გეტყვით, ვინ ცხოვრობდა მაუნტ ვერნონზე ან ვინ დაწერა დამოუკიდებლობის დეკლარაცია - რომ აღარაფერი ვთქვათ ემანსიპაციის პროკლამაციაზე. მაგრამ მათ იციან, რომ იყო "ბენედიქტ არნოლდი" ნიშნავს იყო ყველაზე ღრმა საღებავის მოღალატე - ის, ვინც ცივად ღალატობს არა მხოლოდ წმინდა საქმეს, არამედ ყველა მორალურ სკრიპალს გზაზე.
(Millions of Americans cannot tell you who lived at Mount Vernon or who wrote the Declaration of Independence - let alone the Emancipation Proclamation. But they know that to be 'a Benedict Arnold' is to be a traitor of the deepest dye - someone who coldly betrays not only a sacred cause but every moral scruple along the way.)
📖 Arthur L. Herman
არტურ ლ. ჰერმანის ეს ციტატა გვთავაზობს ღრმა კომენტარს კოლექტიურ მეხსიერებასა და კულტურულ ცნობიერებაზე. მიუხედავად იმისა, რომ ბევრ ამერიკელს შეიძლება არ ჰქონდეს დეტალური ცოდნა ფუნდამენტური ისტორიული ფაქტების შესახებ, როგორიცაა საკვანძო ფიგურები ან მნიშვნელოვანი დოკუმენტები, სახელი "ბენედიქტ არნოლდი" რჩება ღრმა ღალატის საყოველთაოდ სინონიმად. ეს პარადოქსი ხაზს უსვამს იმას, თუ როგორ აქცევს კულტურული ნარატივები რთულ ისტორიას ძლიერ სიმბოლოებად ან არქეტიპებად, რომლებსაც აქვთ ძლიერი ეთიკური და ემოციური წონა.
არნოლდის სახელის აჟიოტაჟი საზოგადოებრივ ცნობიერებაში მეტყველებს იმაზე, რომ ადამიანთა მიდრეკილებას ახსოვდეს მორალური გაკვეთილები პირადი ისტორიების ობიექტივიდან და არა აბსტრაქტული ისტორიული მონაცემებით. ბენედიქტ არნოლდის, როგორც მოღალატის მემკვიდრეობა არ ეხება მხოლოდ მის ქმედებებს კონკრეტულ ისტორიულ მომენტში; ეს სიმბოლოა ნდობისა და ღირებულებების საბოლოო ღალატს. ამ მხრივ, მისი ისტორია სცდება ისტორიულ ცოდნას და ხდება მორალური საცნობარო წერტილი, რომლის მიხედვითაც ფასდება ლოიალობა და მთლიანობა.
უფრო მეტიც, ციტატა ირიბად აკრიტიკებს ისტორიული განათლებისა და საზოგადოების ცოდნის მდგომარეობას, აჩენს კითხვებს იმის შესახებ, თუ რა და რატომ ვირჩევთ დასამახსოვრებლად. ის ვარაუდობს, რომ სანამ დეტალური ცოდნა კონკრეტული ისტორიული მოვლენების შესახებ შეიძლება გაქრეს, ნარატივები ძლიერი მორალური შედეგებით გამძლეა. ეს იწვევს დაფიქრებას იმის შესახებ, თუ როგორ ანიჭებენ საზოგადოებებს პრიორიტეტს და ინარჩუნებენ თავიანთ კოლექტიური მეხსიერებას და საკმარისია თუ არა გაკვეთილები, რომლებიც გადმოცემულია სიმბოლური ფიგურების მეშვეობით, როგორიცაა არნოლდი, ჭეშმარიტად ინფორმირებული მოქალაქეობის გასაძლიერებლად.
საბოლოო ჯამში, ეს პასაჟი იწვევს მკითხველს, იფიქრონ ბალანსზე ცოდნასა და ღირებულებებს შორის საჯარო განათლებასა და კულტურულ იდენტობაში. იგი ხაზს უსვამს არა მხოლოდ ისტორიული ფაქტების ცოდნის მნიშვნელობას, არამედ ამ ისტორიებში მოქცეული მორალური განზომილებების გაგებას - ისტორიისადმი კრიტიკული მიდგომა, რომელიც აცნობებს არა მხოლოდ გონებას, არამედ სინდისსაც.
