პირველ მოთხრობას, რომელიც დავწერე, ერქვა "დღეები" და ძალიან ცოტა ვგრძნობ მის მიმართ.
(The first story I wrote was called 'Days,' and I have very little affection for it.)
ეს ციტატა ასახავს მწერლებს შორის საერთო შთაბეჭდილებას: თავდაპირველი ნამუშევრები ხშირად უხეში ან არასრული ჩანს და მათი შემქმნელები მიდრეკილნი არიან უყურებენ მათ უხერხულობისა და განცალკევების ნაზავით. ის ხაზს უსვამს იმას, თუ როგორ იზრდება ჩვენი უნარები და თავდაჯერებულობა დროთა განმავლობაში, რაც გვაიძულებს ნაკლებად ვიყოთ ადრეული ძალისხმევის მიმართ. ამის აღიარება შეიძლება იყოს გამათავისუფლებელი, წახალისება, რომ გავაგრძელოთ შექმნა წარსულის არასრულყოფილებაზე ფიქრის გარეშე.