რაც უფრო მეტად შეშფოთებულები, იზოლირებულები და დროის მოკლებული ვართ, მით მეტია ალბათობა, რომ მივმართოთ ფასიან პერსონალურ სერვისებს. ამ დამატებითი სერვისების დასაფინანსებლად ჩვენ უფრო მეტ საათს ვმუშაობთ. ეს ნაკლებ დროს ტოვებს ოჯახთან, მეგობრებთან და მეზობლებთან გასატარებლად; ჩვენ ნაკლებად მოვუწოდებთ მათ დახმარებისთვის, ისინი კი ჩვენზე.
(The more anxious, isolated and time-deprived we are, the more likely we are to turn to paid personal services. To finance these extra services, we work longer hours. This leaves less time to spend with family, friends and neighbors; we become less likely to call on them for help, and they on us.)
ეს ციტატა ხაზს უსვამს თანამედროვე სოციალური და პირადი ცხოვრების თვითგანვითარებულ ციკლს, რომელსაც შეუძლია ღრმად იმოქმედოს ინდივიდუალურ კეთილდღეობაზე და საზოგადოების ერთიანობაზე. როდესაც ადამიანები ებრძვიან მზარდ შფოთვას, მარტოობასა და დაძაბულ განრიგს, მათ შეუძლიათ მოიძიონ გარე დახმარება ფასიანი სერვისების საშუალებით, რათა მართონ ყოველდღიური ტვირთი, იქნება ეს საშინაო დავალებებისთვის, ემოციური მხარდაჭერისთვის თუ მეგობრობისთვის. მიუხედავად იმისა, რომ ამ სერვისებს შეუძლიათ უზრუნველყონ ძალიან საჭირო დახმარება, ისინი ასევე დამოკიდებულია იმაზე, რომ საჭიროა უფრო მეტი საათის განმავლობაში იმუშაოთ მათი დაფინანსებისთვის. ეს აუცილებლობა ხშირად იწვევს საყვარელ ადამიანებთან და მეზობლებთან პირადი ურთიერთობის შემცირებას, სოციალური ქსოვილის შესუსტებას, რომელიც ტრადიციულად უზრუნველყოფს ემოციურ მხარდაჭერას და გამძლეობას.
პირდაპირი სოციალური კავშირების ეროზიამ შეიძლება კიდევ უფრო გააძლიეროს იზოლაციის გრძნობა, შექმნას პარადოქსი, როდესაც პირადი ან საყოფაცხოვრებო საქმეებისთვის გარე დახმარების ძებნა უნებურად აძლიერებს ემოციურ მარტოობას. ეს საპირისპირო მიზეზობრიობა ხელს უწყობს ციკლს, სადაც გარე დამოკიდებულებები ცვლის ნამდვილ ადამიანურ კავშირებს, რაც შესაძლოა დროთა განმავლობაში ამძაფრებს შფოთვისა და სოციალური გათიშვის გრძნობებს. ციტატა გვაიძულებს, კრიტიკულად ვიფიქროთ სოციალურ ღირებულებებზე, რომლებიც პრიორიტეტს ანიჭებენ პროდუქტიულობას და ეკონომიკურ ზრდას, ვიდრე საზოგადოების მშენებლობასა და ფსიქიკურ ჯანმრთელობას.
ის ასევე ბადებს კითხვებს იმის შესახებ, თუ როგორ შეიძლება მოხდეს თანამედროვე ცხოვრების რესტრუქტურიზაცია, რათა შეიქმნას უფრო დაბალანსებული ცხოვრების წესი - სადაც მნიშვნელოვანი, პირისპირ ინტერაქციის დროს გატარებული დრო უფრო მეტად ფასდება და სოციალური სერვისები ინტეგრირებულია საზოგადოების მხარდაჭერის სისტემებთან. ამ შაბლონების აღიარებამ შეიძლება შთააგონოს მცდელობები უფრო ძლიერი ადგილობრივი კავშირების გასაძლიერებლად და სოციალური ინფრასტრუქტურის განვითარებისთვის, რომელიც ამცირებს ფასიან სერვისებზე დამოკიდებულებას, რითაც ხელს უწყობს უფრო ჯანსაღ, უფრო დაკავშირებულ საზოგადოებებს.
მთლიანობაში, ციტატა არის დამაჯერებელი შეხსენება ადამიანური ურთიერთობების აღზრდის მნიშვნელობისა და იმის გადახედვის შესახებ, თუ როგორ შეიძლება სამუშაო, ტექნოლოგია და სოციალური პოლიტიკა შეესაბამებოდეს ჩვენი კოლექტიური კეთილდღეობის გასაუმჯობესებლად.
