ის, რაც ყველაზე მეტად გენატრება, როცა არ თამაშობ და არ მწვრთნელი, არის შეკრება. მოგენატრება შეკრება. გენატრებათ ოთახში სიარული, სადაც მოთამაშეები ყველგან არიან. ყველა რასა, ყველა რელიგია, ყველა ფერი. არ აქვს მნიშვნელობა, რადგან თქვენ გაქვთ საერთო მიზანი. თქვენ ცდილობთ იყოთ რაღაც განსაკუთრებული, როგორც გუნდი.
(The thing you miss most, when you don't play and you don't coach, is the huddle. You miss the huddle. You miss the ability to walk in the room where collectively players are from everywhere. Every race, every religion, every color. It don't matter, because you've got a common goal. You're trying to be something special as a team.)
ეს ციტატა ხაზს უსვამს გუნდური მუშაობის გამაერთიანებელ ძალას ინდივიდუალური განსხვავებების მიღმა. ხუდლი ემსახურება როგორც მეტაფორა სივრცისთვის, სადაც მრავალფეროვნება არის მოცული და კოლექტიური მიზანი აჭარბებს გარე განსხვავებებს. იგი ხაზს უსვამს საერთო მიზნებისა და მეგობრობის მნიშვნელობას შეკრული, მოტივირებული გუნდის შესაქმნელად. ასეთი მომენტები ხელს უწყობს ინკლუზიურობას და გვახსენებს, რომ, მიუხედავად ჩვენი წარმოშობისა, ჩვენ შეგვიძლია გავერთიანდეთ, რათა მივაღწიოთ საკუთარ თავზე უფრო დიდს.
