არ არსებობს სხვისი პერსონაჟის თამაში. ყველა მსახიობი იღებს პერსონაჟს და აქცევს მას თავისას ეკრანზე ასახვისას.
(There is no such thing as playing someone else's character. Every actor takes a character and makes it his/her own while enacting it on screen.)
ეს ციტატა ლამაზად ასახავს მოქმედების არსს, როგორც პირადი ინტერპრეტაციისა და მხატვრული საკუთრების ფორმას. როდესაც მსახიობები ასრულებენ როლს, ისინი უბრალოდ არ წარმოთქვამენ სტრიქონებს ან ჟესტიკულაციას; ისინი საკუთარ გამოცდილებას, ემოციებს და გაგებას ანიჭებენ პერსონაჟს, გარდაქმნიან მას ცალსახად თავისებურად. ეს პირადი შეხება ამაღლებს სპექტაკლს უბრალო გამოსახულებიდან დამაჯერებელ პორტრეტამდე, რომელიც რეზონანსდება აუდიტორიაში. მსახიობობა ხშირად განიხილება, როგორც თანამშრომლობითი ხელოვნება, მაგრამ მის ბირთვში, ის მოითხოვს პერსონაჟის ღრმა ინტერნალიზებას, რომელიც იწვევს მსახიობის პიროვნებას, მოსწონს, არ მოსწონს და ქვეცნობიერი გავლენა, რათა ჩამოაყალიბოს მათი პორტრეტი. შედეგი არის დინამიური და ავთენტური წარმოდგენა, რომელიც ასახავს ადამიანის ბუნების სირთულეს, სტატიკური ან ზედაპირული იმიტაციისგან განსხვავებით. ეს ასევე ხაზს უსვამს მსახიობის პასუხისმგებლობას და შემოქმედებით თავისუფლებას - რაც არ უნდა კარგად იყოს დაწერილი სცენარი ან პერსონაჟი, საბოლოოდ მათი ინტერპრეტაცია ხდის სცენას დასამახსოვრებელს. პერსონაჟის საკუთარი თავის გახდომის პროცესი მოიცავს თანაგრძნობას, კვლევას და ემოციურ დაუცველობას, რაც ხშირად იწვევს უფრო ჭეშმარიტ და გავლენიან მოქმედებებს. მაყურებლის კავშირი სპექტაკლთან დიდწილად არის ფესვგადგმული მსახიობის უნარში, მოახდინოს თავისი როლის პერსონალიზაცია, გახადოს იგი ცნობადი და ცოცხალი. ეს პერსპექტივა ხელს უწყობს მსახიობებს, მიუდგნენ თითოეულ როლს თავდადებით და შემოქმედებითად, იმის გაგებით, რომ მათი პირადი ყოფნა არის ის, რაც საბოლოოდ აცოცხლებს პერსონაჟს ეკრანზე.
