ქალები დაპროგრამებულნი არიან საკუთარი სხეულის გასაკრიტიკებლად, რადგან ჩვენ უნდა გვქონდეს ისეთი ფორმა, როგორიც საზოგადოებას და განსაკუთრებით მამაკაცებს სურთ.
(Women have been programmed to criticise their own bodies because we should have the shape that society, and in particular men, want.)
ეს ციტატა ხაზს უსვამს ყოვლისმომცველ საკითხს, რომელიც ფესვგადგმულია საზოგადოების მდგომარეობასა და მედიის გავლენას, რომელიც აყალიბებს ქალების აღქმას საკუთარი სხეულის შესახებ. ახალგაზრდა ასაკიდან ბევრი ქალი იბომბება სილამაზის არარეალური სტანდარტებით, რომლებიც ზედმიწევნით არის შემუშავებული მოდის ინდუსტრიების, რეკლამისა და გასართობი მედიის მიერ. ეს სტანდარტები ხშირად პრიორიტეტს ანიჭებს სიმსუბუქეს, სხეულის განსაკუთრებულ ფორმებს და გარკვეულ მახასიათებლებს, რაც ქმნის იდეალს, რომელიც არა მხოლოდ მიუღწეველია, არამედ ხშირად არაჯანსაღი. საზოგადოების ზეწოლა ამ იდეალებთან შესაბამისობისკენ უბიძგებს ბევრ ქალს მუდმივად აკონტროლოს საკუთარი სხეული, რაც ხელს უწყობს თვითკრიტიკას და უკმაყოფილებას. ამ ინტერნალიზებულ კრიტიკას შეუძლია მნიშვნელოვნად იმოქმედოს ფსიქიკურ ჯანმრთელობაზე, თვითშეფასებაზე და მთლიან კეთილდღეობაზე, რაც ხელს უწყობს ისეთი საკითხების გაჩენას, როგორიცაა სხეულის დისმორფია, კვების დარღვევები და ემოციური დისტრესი. მნიშვნელოვანია გვესმოდეს, რომ ასეთი პროგრამირება არის სისტემური, განმტკიცებული კულტურული ნორმებითა და მოლოდინებით. ქალები ხშირად განპირობებულნი არიან, რომ სჯერათ, რომ მათი ღირებულება დაკავშირებულია მათ გარეგნობასთან და არა მათ ნიჭთან, ინტელექტთან ან ხასიათთან. ამ ძირეული აღქმების გამოწვევა მოითხოვს კოლექტიური ძალისხმევას სხეულის პოზიტიურობის, სილამაზის მრავალფეროვანი წარმოდგენისა და მიმღებლობის ხელშესაწყობად. ქალთა უფლებამოსილება, დააფასონ და აღნიშნენ თავიანთი სხეული ისეთი, როგორიც არის, შეიძლება გამოიწვიოს უფრო ჯანსაღი საკუთარი თავის აღქმა და დაარღვიოს თვითკრიტიკის ციკლი. საზოგადოებებმა უნდა იმუშაონ იმ მავნე სტანდარტების დემონტაჟზე, რომლებიც თაობების განმავლობაში იყო ფესვგადგმული, ხელი შეუწყონ გარემოს, სადაც ქალები ფასდებიან ჰოლისტურად, უბრალო ფიზიკური გარეგნობის მიღმა.
