არის რაღაც ძალიან უნიკალური ამერიკულ იკონოგრაფიაში ბედნიერებისკენ სწრაფვის ამ ცნებაში.
(There is something very unique in American iconography about this notion of the pursuit of happiness.)
ბედნიერებისკენ სწრაფვის კონცეფცია ღრმა ადგილს იკავებს ამერიკულ კულტურასა და ეთოსში, რაც ასახავს ღრმად ჩაძირულ მისწრაფებას, რომელმაც ჩამოაყალიბა ეროვნული იდენტობა. ეს იდეა, რომელიც ცნობილი იყო დამოუკიდებლობის დეკლარაციაში, ამაღლებს პიროვნულ შესრულებას და ინდივიდუალურ უფლებებს უმაღლეს იდეალამდე, რომლისკენაც შეიძლება მიისწრაფოდეს საზოგადოება. იგი ხაზს უსვამს, რომ ბედნიერება არ არის მხოლოდ წარმავალი ემოცია, არამედ ღირსეული და მიღწევადი მიზანი, რომელიც განასახიერებს ამერიკელების რწმენას თვითგამორკვევისა და შესაძლებლობების შესახებ.
ეს ფრაზა ასევე მიუთითებს ამერიკულ იკონოგრაფიაში ჩადებულ უფრო ფართო კულტურულ სიმბოლიზმებზე - ისტორიულ ნარატივებში დევნის გამოსახულებებიდან დაწყებული პოპულარული სიმბოლოებით, როგორიცაა ამერიკული ოცნება. ეს ხატები ემსახურება როგორც იმედის, გამძლეობისა და რწმენის წარმოდგენას, რომ ნებისმიერს, განურჩევლად მათი წარმოშობისა, შეუძლია გააუმჯობესოს თავისი გარემოებები ძალისხმევისა და მონდომებით. ბედნიერების ეს სწრაფვა ხშირად შთააგონებს ინოვაციებს, მეწარმეობას და აგენტურობის გრძნობას, ხელს უწყობს გარემოს, სადაც წარმატება ბევრისთვის მიუწვდომელია.
თუმცა, ეს იდეალი ასევე რთული და ფენიანია. ის იწვევს დაფიქრებას იმის შესახებ, არის თუ არა საზოგადოების სტრუქტურები ხელსაყრელი ყველასთვის ამ ბედნიერების მისაღწევად, თუ ჯერ კიდევ არსებობს სისტემური ბარიერები. მიუხედავად ამისა, ცნება რჩება ცენტრალური ამერიკული იდენტობისთვის, ფუნქციონირებს როგორც მოტივაციას და მორალურ კომპასს, რომელიც წარმართავს სოციალურ და პირად სწრაფვას. ეს მისწრაფება ნიშნავს არა მხოლოდ ინდივიდუალურ ამბიციას, არამედ კოლექტიურ ნარატივს იმ ღირებულებების შესახებ, რომლებიც განსაზღვრავს ერს, რაც მას აქცევს ცალსახად ამერიკულ იკონოგრაფიულ ელემენტად, რომელიც განაგრძობს განვითარებას და შთაგონებას.
---დევიდ ჰენრი ჰვანგ---
